„Летечка тврдина“ над Иран: Зошто Америка сè уште користи авион од 1960-тите за напад на непријатели?

Кога Вашингтон сака да ги нападне своите непријатели, авионот што американските претседатели често го користат е бомбардерот Boing 52 Stratofortres, познат и како „Летечка тврдина“. Б-52Х, кој сè уште лета денес, беше воведен во Воздухопловните сили на Соединетите Американски Држави (USAF) во 1961 година. Повеќе од 63 години подоцна, 76 од овие бомбардери сè уште се во служба со Соединетите Американски Држави, формирајќи го ‘рбетот на бомбардерските сили на земјата и половина од бомбардерите на USAF.

Ролс-Ројс сега ги опремува бомбардерите од времето на Студената војна способни да носат нуклеарно оружје со нови мотори што ќе им помогнат да останат во воздух барем до 2050-тите, а голем број од нив моментално се на пат кон Велика Британија.

Ова доаѓа по промената на мислењето на британскиот премиер Кир Стармер, кој им даде дозвола на американските трупи да користат британски бази за да го нападнат Иран.

Екипажите на воздухопловните сили кои редовно летаат со Б-52 често се нарекуваат со повулгарната акроним BUFF – Big Ugly Fat Fella (голем грд дебел тип).

Самата големина на „Летечката тврдина“ ѝ овозможува да носи околу 31.750 килограми оружје, вклучувајќи бомби, паметно оружје, мини и ракети.

Моделот H може да носи и до 20 крстосувачки ракети.

Б-52 може да носи нуклеарно оружје, како и конвенционално – вклучувајќи гравитациски бомби и крстосувачки ракети со нуклеарно оружје.

Тие можат да бидат моќни, а исто така се фалат со импресивен дострел од 8.800 милји (14.100 километри), кој може да се продолжи со полнење гориво во лет, и брзина од 650 милји (1.050 километри) на час.

Тие се исто така поевтини за ракување од некои од нивните понови конкуренти.

Авионот обично носи пет члена на екипажот: командант, пилот, радарски навигатор, навигатор и офицер за електронско војување.

Главен елемент на американските конфликти

Б-52 првично беше дизајниран да носи термонуклеарни експлозиви и да дејствува како дел од американското нуклеарно одвраќање.

Оттогаш, често се користи за напади со употреба на арсенал од смртоносно конвенционално оружје.

Американските команданти го користеа авионот интензивно за време на Виетнамската војна за обемно бомбардирање на теписи (кое има за цел да нанесе максимална штета на избрана област и се постигнува со фрлање големи количини неводени бомби).

Во 1972 година, американските бомбардери Б-52 фрлија повеќе од 20.000 тони експлозиви врз Северен Виетнам во текот на 11 дена како дел од операцијата Linebacker II.

Тие, исто така, одиграа значајна улога во операцијата „Пустинска бура“ во 1991 година за време на Заливската војна и повторно за време на инвазијата на Ирак во 2003 година.