Да можеше, Ѓоковиќ ќе тренираше како да има 29, а не 39 години

Секогаш кога, во последните неколку години, откако престана да ги освојува најголемите титули, Новак Ѓоковиќ се појавува на некој настан што не е тениски, почнуваат критики од типот „подобро би му било да тренира повеќе и да не шета, дека никогаш повеќе нема да освои ништо затоа што не е толку посветен на работата како порано и слично“.

Изминатиот викенд, неговата посета на трката во Формула 1 во Шпанија веднаш предизвика слични коментари. Почетокот на Вимблдон е само за две недели, а тој „губи време наместо да тренира“.

А вистината е сосема поинаква.

Да можеше, Ѓоковиќ ќе тренираше како во своите најдобри денови. Како да има 29, а не 39 години. Да можеше, ќе тренираше цел ден, секој ден. Некои луѓе мислат дека најдобриот тенисер на сите времиња е удобен кога натпреварувањето на гренд слем завршува во третото коло, откако водеше со 2:0 во сетови, како на Ролан Гарос. Дали некој мисли дека Ѓоковиќ речиси целиот свој живот го посветил на тенисот, така што сега ги завршува најсилните натпреварувања во првата недела. Дали некој мисли дека сака да победи и да го освои тој 25-ти гренд слем, а можеби и уште некој?

Секако дека не. Она што му ги донесе на Ѓоковиќ сите тие рекорди беше фанатичната работа. Како и огромната желба за победа. Шампионите од неговиот калибар не мразат ништо повеќе од пораз. Тој би ги прескокнал сите трки од Формула во светот само да можеше да се посвети на тренинзи како порано. Но, барем во моментов – не може.

Токму така го објасни своето двомесечно отсуство од теренот кога неодамна беше веднаш поразен во Рим.

– Да бидам искрен, подготовките за овој турнир не беа идеални – откри тој по неговата елиминација од Дино Прижмиќ, 20-годишен Хрват, со 2:6, 6:2, 6:4. – Не се сеќавам на ниту еден момент во последните 2,5 години кога немав некаков физички проблем на турнирите. Но, тоа е нова реалност со која морам да се соочам. Фрустрирачки е, но во исто време, моја одлука е да играм во овие услови.

Со други зборови, Ноле не се жали на судбината, тој е свесен дека никој не го победил времето, но љубовта кон тенисот сè уште го држи на теренот.

Во овој дел од неговата кариера, Ѓоковиќ е помеѓу карпа и натемна позиција. Возраста на Чекиќ не му дозволува да се подготви максимално. Наковалната е фактот дека без добар тренинг не може да го даде својот максимум.

Тежината колку му е дозволено да тренира или игра за да стигне до најголемите натпреварувања во најдобра форма без да ризикува повреда или исцрпеност – е можеби неговата најголема грижа сега. Ако игра малку, не игра добро. Ако игра многу, ризикува повреда.

И така ќе биде до крајот на неговата кариера, но надежта дека повторно ѕвездите ќе се усогласат и дека ќе дојде на некој гренд слем во врвна форма – секогаш ќе постои. На крајот на краиштата, тоа не беше невозможна мисија, се виде само пред половина година кога стигна до финалето во Мелбурн.