На само 30 години, Жордан Бардела е на еден чекор од најголемиот политички предизвик во неговиот живот, претседателската кандидатура во Франција. Лидерот на крајно десничарскиот Национален собир (Rassemblement National) и долгогодишен сојузник на Марин Ле Пен, сега се смета за еден од најпопуларните политичари во земјата, а многумина го гледаат како човекот кој може да ја промени не само Франција, туку и политичката рамнотежа во целата Европска Унија.
Роден во 1995 година во предградијата на Париз, Бардела потекнува од работничко семејство со италијанско потекло. Израснал во социјални станови северно од француската престолнина и влегол во политиката уште од многу млада возраст. Се приклучил на Националниот собир како средношколец, брзо станувајќи едно од најпрепознатливите млади лица на француската десница.
Неговиот подем беше метеорски. Од локален советник и парламентарен асистент, се искачил до портпарол на партијата, потпретседател, а потоа и европратеник. Денес тој ја предводи партијата што Марин Ле Пен ја градеше со години и која многумина ја сметаат за главен предизвикувач на политичкиот естаблишмент во Франција.
За разлика од неговиот политички ментор, Бардела има помирен и помодерен пристап. Тој е вешт говорник, има исклучително присуство на социјалните медиуми и често успева да допре до помладите гласачи кои традиционално се спротивставуваа на крајната десница. Токму затоа некои аналитичари веруваат дека тој успеал да го омекне имиџот на партијата и да привлече дел од центристичкото гласачко тело.
Сепак, зад неговиот помодерен пристап лежат ставови што би можеле да предизвикаат сериозни промени во Европа. Бардела не се залага за излез на Франција од Европската Унија, но отворено вели дека сака да го промени начинот на кој функционира ЕУ. Тој го критикува Брисел за, како што вели, прекумерна бирократија, неконтролирана миграција и економски политики што ја ослабуваат европската индустрија.
Неговиот план вклучува намалување на придонесот на Франција во буџетот на Европската Унија, зајакнување на националниот суверенитет и формирање сојузи со други десничарски и националистички партии низ Европа. Тој ги гледа конзервативните и националистичките сили во Италија, Полска и други земји-членки како политички партнери.
Поради ваквите ставови, многумина го споредуваат со италијанската премиерка Џорџа Мелони, но и со поранешниот унгарски премиер Виктор Орбан, кој со години е еден од најгласните критичари на европските институции.
Кога станува збор за безбедноста, Бардела во последните години омекна некои од традиционалните позиции на својата партија. За разлика од претходните барања на Националниот собир Франција да ја напушти интегрираната воена команда на НАТО, тој сега верува дека ваквите промени не треба да се спроведуваат додека трае војната во Украина. Во исто време, тој инсистира дека Франција мора пред сè да ги заштити сопствените интереси, но и да ги почитува своите безбедносни обврски кон своите сојузници во Источна Европа.
Неговиот став кон Русија е особено интересен. Додека Националниот собир е критикуван со години за неговите блиски врски со Москва, Бардела сега ја опишува Русија на Владимир Путин како сериозна закана за европската безбедност. Со тоа, тој се обидува да се дистанцира од контроверзиите што ја мачат партијата со години, пишува Политико.
Сепак, неговите критичари тврдат дека зад неговиот внимателно конструиран имиџ лежи недостаток на искуство. Бардела никогаш не имал извршна позиција во владата, ниту управувал со голем државен систем. Целата своја политичка кариера ја поминал во рамките на Националното обединување, поради што противниците веруваат дека нема искуство да води една од највлијателните европски земји.
Сепак, анкетите покажуваат дека тој сега е еден од најсериозните кандидати за иден претседател на Франција. Доколку ја освои Елисејската палата, Франција би можела да заземе сосема нов политички правец, а последиците од таквата промена би се почувствувале низ целата Европска Унија.
Затоа името на Жордан Бардел се споменува сè повеќе далеку надвор од границите на Франција. За некои, тој е симбол на политичка обнова и глас на гласачите незадоволни од постојниот систем. За други, тој претставува предизвик за европскиот поредок што постои со децении. Она што е сигурно е дека наредните месеци ќе покажат дали младиот лидер на француската десница е навистина човекот што може да ги промени Франција и Европа.
