Елена Рибакина е трикратна гренд слем шампионка ѝ и недостасува само трофејот на Ролан Гарос за да го комплетира својот трофеен кабинет со сите четири трофеи од најголемите турнири. Во финалето на Австралија опен и САД опен оваа година, таа ја победи Арина Сабаленка, додека во финалето на Вимблдон во 2022, ја победи тунижанката Унс Џабир. Новата тенисерка број еден во светот ги постигна сите овие успеси под знамето на Казахстан.
И сè можеше да биде поинаку. Елена е родена во Москва на 17 јуни 1999 година, а од 2018 година го промени државјанството и се откажа од Русија. Зошто го направи сето тоа и што стои зад тоа? Нејзиниот татко, Андреј Рибакин, детално зборуваше за тоа. Тој ја отвори душата за сите детали од тој период, кога беше донесена одлуката.
„Да бев малку поупорен со Тениската федерација на Русија, можеби нешто ќе се случеше, мислам дека сега и оттаму се каат. Да покажеа повеќе ентузијазам, желба, можеби нешто ќе се оствареше, не ги искористија своите шанси. Се согласувам со познатиот Шамил Тарпишчев, дека Русија има премногу талентирани играчи и е невозможно да им се помогне на сите. Тој беше претседател на ТФР во тоа време и направи многу добри работи. Сепак, многумина останаа на цедило, тој не ја искористи можноста“, рече Андреј во интервју за руските медиуми.
Кога Русите сфатиле што се случува и дека можат да ја загубат Елена, испратија договор, не сакаа таа да оди во Казахстан, но тоа беше срамна понуда.
„ТФР ми испрати договор за Елена. Го погледнав и бев тажен. Да не одолговлекувам, поентата на тој договор беше ’нема пари, туку само издржете’. Во една пригода ѝ кажав дека има избор да оди на училиште или да стане гладијаторка, а таа избра да биде гладијаторка на највисоко ниво“.
Исто така, го прашаа дали Елена ѝ се лути на Русија затоа што не ѝ помогна и не ја задржа.
„Таа е сосема поинаква личност од мене, можеби јас сум тој што се лути. Ме нервира што некој им бил пред носот до 19 години и не ја ценеле. Гледате како заврши. Потоа Казахстанците стапија во контакт со нас. Не знам дали нејзината кариера ќе пропаднеше да не беа тие или не, којзнае каков ќе беше патот. Она што го знам е дека нејзината мајка и јас сме повеќе приврзани за татковината, Елена не е таква. Кога имаше 13 години и кога играше на Ролан Гарос, ѝ реков: „Елена, можеш ли да замислиш, ти си Русинка што игра во Париз против Австралијанка?“
Нејзиниот татко исто така се сеќава на моментот кога Елена конечно успеа да се пробие меѓу првите сто. Потоа, сите забележаа нешто што претходно го немаше.
„Ќерка ми сподели еден детаљ со нас од тој период. Кога влезе во првите сто, некои девојки, не оние од Русија, туку некои други, беа љубоморни. Кога беше помеѓу 200. и 300. место, беа одлични кон неа, штом се проби, почнаа да ја гледаат поинаку. Затоа се надевам дека успехот нема да ја промени“.
„Кога се онесвести, тогаш ја сменивме нашата одлука“
Поради финансиски тешкотии, семејството не патуваше со неа на турнири. Пред да најде постојан тренер, одеше сама на турнири. Ова ги плашеше и нејзиниот татко Андреј и нејзината мајка Екатерина.
„До 18-годишна возраст, таа одеше насекаде сама. Се сеќавам дека играше во финалето на турнир, дали во Турција или Хрватска, не се сеќавам. Играше против Олга Даниловиќ, бевме дома и чекавме повик. Чекавме три часа, а потоа Елена се јави и рече дека победила. Едноставно, не можевме да патуваме. И јас и сопругата можевме да одиме на одмор три или четири пати во текот на годината, не повеќе од тоа. Така ги поминувавме нашите слободни денови. Сето тоа поради финансии, немавме доволно пари и сè тоа влијаеше врз неа“.
Потоа дојде моментот во Америка што сè промени. Јелена се онесвести на Отвореното првенство на САД кога имаше 18 години. Беше на јуниорски турнир, се разболи, падна и се онесвести. Ја дисквалификуваа од турнирот поради тоа.
„Тој момент беше многу стресен за нас. Потоа нејзината мајка и јас решивме дека таа веќе никогаш нема да патува сама и дека ако не најдеме пари, ќе се повлече од тенисот. Нивото на хемоглобин одеднаш ѝ падна, се онесвести. Потоа ја дисквалификуваа и бевме лути поради таа одлука бидејќи навистина сакаше да игра. Но, сега сфаќам колку беа во право и колку одлуката беше добра. Дополнителен проблем беше што никој од претставниците на Руската тениска федерација не ѝ помогна тогаш, во тие тешки моменти. После тоа доби понуди од некои универзитети во Америка и Канада, но не отиде таму. Го избравме Казахстан, првенствено поради нивниот став кон нас. Никогаш не ја нарекоа ’проект’ или нешто слично, и тоа е она што нè привлече“.
