Нинела Радичевиќ, мајката на Ана Божовиќ – девојче убиено во основното училиште „Владислав Рибникар“ – изјави дека актуелните власти и правосудните институции мора да појаснат какви чекори планираат да преземат во врска со случајот „Рибникар“. Конкретно, таа го отвори прашањето за долгорочното сместување на Коста К., момчето кое го изврши масакрот во училиштето, истакнувајќи дека тој следното лето ќе наполни 18 години.
„Клучното прашање за оние што се моментално на власт е дали државата донела некаква законска регулатива. Веќе три и пол години немаме решение за тоа што ќе се прави со него, не постои одредба за долгорочно сместување на сторител од ваков вид.
Што се презема во врска со ова?“ – праша Нинела Радичевиќ во интервју за агенцијата „ФоНет“.
Таа посочи дека, со полнолетството, Коста К. повеќе нема да може да остане во Клиниката за неврологија и детска психијатрија.
„Следното лето тој полни 18 години, што значи дека повеќе нема да може да престојува во Клиниката за неврологија и детска психијатрија. Што планира државата да прави со него? Дали постои некакво решение?“ – праша Радичевиќ.
Таа исто така го сврте вниманието кон условите во кои момчето моментално се наоѓа, сугерирајќи дека тие не претставуваат казна за злосторството што го извршило.
„Условите во кои се чува, всушност, се одлични за него. Тој не се соочува со вистинска казна за своите постапки. Сам е и добива книги, не е во друштво на други лица, па затоа не ги чувствува тешкотиите на животот во психијатриска клиника.“ „Тој е изолиран, сам и безбеден – што значи дека, за него, не постои никаква казна“, рече таа.
Таа додаде дека, според нејзиното мислење, дури ни престојот во затворена установа за него не претставува казна. „За него, тоа што е затворен не претставува казна. На крајот на краиштата, тој токму тоа го сакаше – и самиот го кажа тоа. Затоа, не ми е јасно како никој не се занимава со ова прашање“, изјави Радичевиќ.
Мајката на едно од убиените девојчиња истакна дека случајот „Рибникар“ веќе не е во фокусот на јавноста или на институциите – вклучително и правосудството – иако семејствата на жртвите сè уште чекаат одговори на бројни прашања.
Како што посочи таа, се создава впечаток дека сè е решено, иако тоа воопшто не е така.
„Сè повеќе доаѓам до заклучок дека веќе никој не се интересира за нашиот случај ’Рибникар‘, или можеби се претпоставува дека сè е решено како што треба. За ’Рибникар‘ владее целосен молк“, рече Радичевиќ. Таа се осврна и на евакуацијата на Клиниката за неврологија и детска психијатрија поради дефект во објектот, истакнувајќи дека нема доволно информации за тоа што понатаму ќе се случува со момчето, Коста, кое е сместено во таа институција. „Ако се тврди дека безбедноста на таа болница е трајно нарушена – односно дека таа едноставно не е безбедна – што ќе биде со него? Како е можно, одеднаш, ова веќе да не е проблем? Министерството за здравство вели: ’Ние немаме ништо со ова, директорката го направи тоа на своја иницијатива‘“, изјави таа.
Радичевиќ исто така изрази загриженост дека одговорноста за решавање на ова прашање може да се префрла меѓу раководствата што заминуваат и оние што доаѓаат.
„Природно, новата управа ќе ја обвинува старата. Старата управа ќе рече: ’Не прашувајте мене – прашајте ги луѓето за кои гласавте на 25 октомври‘. Нешто во целава приказна не ми штима. Не знам дали сум само параноична – со оглед на проблемите со кои се соочувам веќе три и пол години – но сум многу скептична во врска со целата работа“, рече таа.
Осврнувајќи се на правните постапки против родителите на момчето кое го извршило злосторството, Радичевиќ истакна дека семејствата веќе една година чекаат одлука од Апелациониот суд во граѓанската постапка, додека во кривичната постапка – по пресудата во мај – сè до ноември нема никаков напредок.
Според неа, ова е еден од најзначајните кривични предмети во земјата – предмет што создава преседан – поради што таа смета дека Апелациониот суд треба да постапува со поголема итност.
„Ова е еден од најзначајните кривични предмети во земјата – предмет што создава преседан – па сигурно некој во Апелациониот суд би требало да се запраша: ’Чекајте, дали ова е само уште еден предмет што завршува на дното на купот, чекајќи го својот ред, или не би требало да се решава преку забрзана постапка?‘“, праша Радичевиќ.
Таа исто така го критикуваше начинот на кој се третираат семејствата на жртвите во граѓанските постапки, напоменувајќи дека од нив било побарано да поминат низ вештачења за да се утврди интензитетот на емоционалната болка предизвикана од убиството на нивните деца. „Во граѓанската постапка моравме да се подложиме на вештачења – проценки за да се квантифицира големината на нашата болка поради убиството на нашите деца. Тоа е навистина криминално; дали ова навистина беше неопходно? А сепак, никој не рече ни збор“, заклучи Нинела Радичевиќ.
