Археолозите открија мумии стари 7.000 години во сушните пештери на Либија, чија ДНК не се совпаѓа со ниту една позната човечка популација.
Иако денес ја гледаме Сахара како песочна пустина без вода, пред само неколку милениуми таа изгледала сосема поинаку. За време на таканаречениот „Африкански влажен период“ – кoj траел приближно од 14.800 до 5.500 година п.н.е. – овој регион бил бујна савана испресечена со езера и мочуришта. Тоа било подрачје полно со живот, идеално за лов, сточарство и развој на раните човечки заедници кои успешно го обработувале тогаш плодното земјиште.
Денес, археолошкиот локалитет Такаркори во југозападна Либија стана центар на научна револуција. Благодарение на исклучително сувиот воздух во Сахара, во едно пештерно засолниште беа пронајдени извонредно зачуваните мумифицирани остатоци од две жени-сточарки, кои живееле пред повеќе од 7.000 години. Она што го направи ова откритие извонредно беше генетскиот материјал што опстанал со милениуми, изненадувајќи ги научниците ширум светот.
Траги од непозната ДНК
Меѓународен тим од експерти, предводен од д-р Нада Салем од Институтот „Макс Планк“ за еволутивна антропологија, успешно изолираше древна ДНК од овие мумифицирани остатоци. Сепак, анализата откри сосема неочекуван пресврт: генетскиот код на овие жени не се совпаѓа со ниту една позната модерна популација.
Научниците првенствено очекуваа да најдат генетска врска со сегашното население на Северна Африка. Наместо тоа, беше утврдено дека овие жени не делат ДНК со ниту една модерна група луѓе, што недвосмислено укажува дека тие припаѓале на древна популација која оттогаш целосно исчезнала од лицето на земјата.
Изгубено поглавје од еволуцијата
Овој резултат покрена низа нови прашања за тоа кои биле овие луѓе, како живееле и зошто исчезнале. Во научните кругови моментално постојат две водечки хипотези. Првата сугерира дека станувало збор за група која била географски високо изолирана и не оставила потомци.
Втората теорија нуди уште похрабра възможност: дека овие неолитски жители всушност биле потомци на многу постари човечки миграции што се одвивале надвор од претходно познатите патеки на еволуцијата.
Анализата на мумиите од пештерата Такаркори има далекусежни импликации за нашето разбирање на човечката историја. Наместо само да ги пополни постоечките празнини во лозата на нашиот вид, ова откритие отвори сосема ново, неистражено поглавје за минатото на човештвото на африканскиот континент.
