Неизбежна судбина на Земјата: Научник детално објаснува како ќе изгледа крајот на светот

Брајан Кокс, познатиот физичар и водител, во наградуваната серија на Би-би-си (BBC) „Чуда на универзумот“ детално ја опиша неизбежната судбина на Земјата. Неговата визија за иднината, заснована на законите на физиката, открива драматичен редослед на настани кои засекогаш ќе го изгаснат животот на нашата планета.

Иако звучи како сценарио за апокалиптичен филм, приказната за „последниот совршен ден на Земјата“ не е плод на имагинација, туку научно предвидување засновано на неумоливите закони на универзумот.

Кокс, еден од најпознатите популаризатори на науката денес, во својот документарец „Чуда на универзумот“ изнесе детален, иако малку застрашувачки сценарио за нашата иднина.

„Виновникот“ ќе биде Сонцето

Во центарот на таа приказна се наоѓа Сонцето, ѕвездата која ни дава живот, но која на крајот и ќе ни го одземе. Сонцето, имено, е дури на половина од својот животен век, но неговиот крај е неизбежен, а со тоа и судбината на нашата планета.

Првата катастрофална промена нема да се случи утре, но на космичка скала на времето и не е толку далеку. За околу една милијарда години, Сонцето ќе почне да останува без водородно гориво во своето јадро. Тој процес ќе започне верижна реакција – јадрото ќе почне да се урива под сопствената гравитација, генерирајќи притоа енормна дополнителна топлина која ќе предизвика ширење на неговите надворешни слоеви.

За Земјата, тоа го означува почетокот на крајот. Нашата планета ќе станува сè потопла, што ќе доведе до испарување на океаните и создавање атмосфера густа како онаа на Венера.

Ужарен пекол

Тоа ќе биде последниот, совршен ден, по кој условите за постоење на каков било живот ќе станат невозможни, а нашиот свет ќе се претвори во вистински, ужарен пекол.

Неколку милијарди години подоцна, односно околу шест милијарди години од денес, Сонцето ќе влезе во својата последна, најдраматична фаза. Ќе стане црвен џин, ѕвезда отечена до незамисливи пропорции, толку голема што од позиција на Земјата ќе го исполнува целиот хоризонт. Неговите раширени слоеви би можеле да ги голтнат Меркур и Венера, а иако нашата планета можеби ќе го избегне директното уништување, од неа нема да остане ништо повеќе од безживотна, изгорена карпа која кружи околу умирачката ѕвезда.

На крајот, црвениот џин ќе експлодира, исфрлајќи ги своите надворешни слоеви гас и прашина во вселената.