Татко на шест деца, универзитетски професор, земјоделец и човек кој сака да запее на собири во Сопот – Александар Чупиќ (48) е новиот претседател на Народното собрание на Србија. На пошироката јавност ѝ стана познат по поддршката на студентското движење, но и по песната „Тама бледи, зора руди, Србија се буди“, која ја изведуваше на студентските собири.
Чупиќ е роден во 1978 година во Прокупље, каде што завршил основно училиште и гимназија. Сообраќајниот факултет при Универзитетот во Белград го завршил во 2003 година со просечна оценка 9,05, додека магистерските студии ги завршил со просек 10. Докторската дисертација ја одбранил во 2014 година.
На Сообраќајниот факултет е вработен од 2004 година, а работел како доцент на Катедрата за поштенски сообраќај и мрежи. Неговите научни интереси се поврзани со повеќекритериумското одлучување, оптимизацијата во поштенскиот сообраќај и логистиката. Автор и коавтор е на повеќе научни трудови и учествувал на меѓународни конференции.
За неговиот избор за претседател на српскиот парламент гласале 140 од вкупно 239 пратеници кои учествувале во гласањето.
Покрај академската кариера, Чупиќ се занимава и со земјоделство. Заедно со сопругата Ана и шесте деца го напуштил Белград и се преселил во Сопот, каде што семејството води земјоделско стопанство под името „Д-р Чупиќ“.
Со органско производство на овошје и зеленчук се занимава од 2017 година. Како што претходно објаснувал, одлуката за преселба ја донеле со желба децата да ги одгледуваат надвор од градската средина и да произведуваат здрава храна за семејството.
Производството кое првично било наменето за сопствени потреби со текот на времето прераснало во посериозен семеен земјоделски бизнис, се наведува во текст на „Време“.
Чупиќ ја поддржал студентската иницијатива уште од почетокот на протестите по падот на настрешницата на Железничката станица во Нови Сад. Особено внимание привлече во февруари 2025 година, кога заедно со семејството им обезбедил сместување на студентите кои пешачеле кон Крагуевац, на собирот „Да се сретнеме на Сретење“. Бидејќи не успеале да најдат соодветно место за ноќевање во Сопот, Чупиќ им го отворил своето земјоделско стопанство и им овозможил да се одморат во пластениците, каде што биле поставени греалки.
Подоцна нагласил дека неговиот гест не бил резултат на политичко согласување со студентите, туку на човечност.
„Не ги примив студентите во моите пластеници затоа што се согласував со нивните идеи. Тоа навистина беше чин на човекољубие. Истото ќе го направев и доколку не се согласував со нив“, изјавил тој.
Во разговор за „Инсајдер“ зборувал и за студентските пленуми, истакнувајќи дека бил изненаден од културата на дијалог и начинот на кој студентите донесуваат одлуки.
Чупиќ во своите јавни настапи зборувал за потребата од промени во институциите и општеството. Во интервју за „Нова.рс“ истакнал дека првата цел на општественото движење треба да биде враќање на достоинството и надлежностите на институциите.
„Потребно е целосно ресетирање на системот, а потоа широк општествен дијалог и договор за тоа што и како понатаму“, рекол Чупиќ.
Во разговор за „Инсајдер“ посочил дека не се доживува себеси како политичар, а меѓу целите на движењето ги навел деполитизацијата на институциите и поголемото учество на граѓаните во политичкиот живот.
Зборувајќи за улогата на студентите во поттикнувањето општествени промени, употребил и библиска метафора:
„Вие сте солта на земјата, но ако солта обљутави“, порачал тој, објаснувајќи дека и релативно мала група луѓе може да покрене промени во општеството.
Еден од деталите по кои Чупиќ стана препознатлив е изведбата на песната „Ајде, граде, сите со нашите млади“, преработка на традиционалната песна „Ајде Јано“.
Стиховите „Тама бледи, зора руди, Србија се буди“ станаа препознатлив мотив на студентските собири.
Во разговор за „Инсајдер“, Чупиќ објаснил дека песната првпат ја слушнал во видеоспот на студентите од Горњи Милановац, по што одлучил да ја изведе пред публиката.
„Ја слушав најмалку 20 пати, можеби и повеќе, за да можам да ја отпеам без да заплачам. Најмногу се плашев дека и самиот ќе се расплачам“, раскажал тој.
Песната ја извел и на завршниот предизборен собир на Студентската листа на белградскиот плоштад Славија, на 22 октомври. Тогаш на присутните им порачал: „Луѓе, мириса на слобода“.
Објаснувајќи ја симболиката на изменетиот текст, рекол дека песната добила ново значење во контекст на студентското движење.
„Се прашувам деновиве зошто една песна толку нè погоди. Ја пеевме со години кога сме највесели, таа нè повикуваше сè да продадеме. Повеќе од симболично е тоа што денес, на истата мелодија, плачеме додека ветуваме дека ќе направиме сè спротивно – продавањето е минато, ќе ја зачуваме младоста за иднината“, изјавил Чупиќ.
Чупиќ е еден од основачите на групата граѓани која ја кандидираше изборната листа „Студентска листа – Студентите победуваат“, на која се наоѓаше на 51. место.
Неговото име стана познато и поради поддршката на студентското движење, а студентите од Сообраќајниот факултет го предложиле за претседател на Народното собрание.
За време на јавните настапи пред преземањето на функцијата, тој истакнувал дека не се гледа себеси како политичар, туку како професор кој сака да придонесе за општествени промени.
Со изборот на чело на српскиот парламент, Чупиќ од академскиот и граѓанскиот ангажман преминува на една од најважните државни функции.
Неговата животна приказна ги поврзува универзитетската кариера, семејниот живот во Сопот, земјоделството и поддршката на студентското движење.












