Над 70 проценти од Европејците не можат да си дозволат стан поголем од 70 квадрати

Цените на недвижностите растат многу побрзо од приходите во последните години, па дури и стабилна работа, просечна европска плата и триесетгодишен хипотекарен кредит повеќе не гарантираат пат до пристоен дом.

Она што со децении се сметаше за еден од основните симболи на економската безбедност на европската средна класа – постојана работа, редовна плата и можност за купување семеен стан или куќа – сè повеќе станува недостижна цел.

Истражувањето објавено во научното списание „Journal of Maps“ го покажува обемот на проблемот. Според резултатите од студијата, повеќе од 70 проценти од европското население живее во области каде што просечната плата не е доволна за купување куќа или стан поголем од 70 квадратни метри, дури и со долгорочен станбен кредит.

Авторите на студијата, Франциска Зилкер и Селим Банабак од Технолошкиот универзитет, ја анализирале врската помеѓу приходот на домаќинствата и цените на становите низ Европа. Резултатот покажува дека јазот помеѓу заработката и трошоците за домување стана еден од најсериозните економски проблеми за средната класа.

Проблемот не е само високата цена по квадратен метар. Во многу европски градови, каматните стапки, трошоците за живот, цените на градежните материјали и трошоците за комунални услуги исто така растат, додека заработката не успева да го следи темпото на зголемување на цените на недвижностите.

Последицата е зголемена зависност од родителска помош, наследство или двоен приход во домаќинството. Младите парови кои сакаат да основаат семејство сè повеќе го одложуваат купувањето стан, додека оние кои сепак склучуваат кредитен однос издвојуваат значителен дел од своите месечни приходи со години само за ратата.

Големите европски градови се особено погодени, каде што цените на недвижностите се највисоки. Во такви средини, дури и релативно добро платената работа не мора да значи можност за купување стан во близина на работното место.

Ова дополнително ја менува структурата на европските градови. Оние кои не можат да купат недвижности се принудени да се селат сè подалеку од урбаните центри, да патуваат подолго до работа или да престојуваат во изнајмени станови. Сопственоста на недвижности сè повеќе станува прашање на наследство и семеен капитал, а сè помалку резултат на сопствената работа и заштеди, пренесува Политика.