Мал остров, голема замка: Зошто нападот врз Харг би бил катастрофа?

Островот Харг на прв поглед изгледа како лесна цел, но неговата близина до Иран, подземните утврдувања и силната одбрана го прават една од најтешките точки за освојување и држење во регионот.Иако мал на мапата островот Харг изгледа безначаен, како парче земја преку кое голема сила би можела брзо да зачекори, да го крене своето знаме и да прогласи контрола. Токму на оваа претстава лежи стапицата.

Харг не е место кое лесно може да се освои и држи. Тоа е мал корален гребен долг околу осум километри и широк од пет до шест километри, со вкупна површина од околу 25 квадратни километри, но неговата вистинска сила не лежи во неговата големина, туку во неговата локација и подготвената одбрана.

Островот Харг се наоѓа само околу 25 километри од иранскиот брег и од 45 до 50 километри од планинскиот венец Загрос. Оваа близина практично ја брише илузијата дека окупаторските сили би можеле да го држат како изолирана точка на море.

Харг би бил под постојан притисок од копно, море и воздух уште од првата минута. За секој што размислува за воена операција против него, ова не е тактичка предност, туку почеток на проблем.

Под површината, според презентираните податоци, постои широка мрежа од зајакнати тунели ископани од 20 до 40 метри длабоко во коралниот варовник. Токму оваа геолошка структура ѝ дава на одбраната дополнителна заштита.

За разлика од тврдиот гранит, каде што експлозиите силно пренесуваат ударни бранови и уништуваат подлабоки слоеви, порозниот варовник ја распрснува енергијата на експлозијата со кршење на сопствената структура околу точката на ударот.

Ова значи дека подлабоките утврдувања се природно позаштитени отколку што многумина би очекувале. Сателитските траги од претходните години, вклучувајќи го проширувањето на поморските бази, работењето на бетонските фабрики и испораката на кварц и фини агрегати, дополнително го зајакнуваат сомневањето дека на островот биле истурени сериозни количини на високоцврст бетон наменет специјално за бункери и подземни позиции.

Затоа, Харг е опишан не само како остров, туку како мал систем на тврдини. Се вели дека е силно миниран, чуван од војници распоредени на подземни позиции, над него се наоѓаат планински гаѓачки позиции од иранскиот брег и опкружен со голем број ирански бродови вооружени со ракети.

Во таква средина, секој обид за воспоставување постојан гарнизон на толку мала област веднаш би го поставил прашањето за неговиот физички опстанок.

Посебен проблем би бил природата на иранското оружје што би се користело против таков гарнизон. Фрагментациските боеви глави, како оние што се прикачени на семејствата на беспилотни летала Шахед-131 и Шахед-136, распрснуваат илјадници претходно формирани фрагменти од волфрам.

Таквата муниција е смртоносна за неоклопниот персонал и е особено опасна во затворен простор со мала покриеност. На Харг, секој распореден контингент би се соочил со постојани бранови на ракети и беспилотни летала, а опстанокот брзо би станал прашање на цената што напаѓачот би морал да ја плати секојдневно.

Иранската страна, според овие анализи, би имала уште една клучна предност. Бранителите би останале заштитени во тунели со голем број излези распоредени низ целиот остров. На толку мала област, стотици војници кои го познаваат секој дел од теренот би можеле да спроведат исцрпувачка одбрана од заседи, постојано излегувајќи од подземјето и повторно исчезнувајќи.

Во таков сценарио, островот не би бил класична точка за слетување, туку густа мрежа од скриени излези, точки за пукање и кратки линии за маневрирање за бранителот.

Напаѓачот, пак, би имал речиси каде да се смести. Единствената значајна инфраструктура на Харг е поврзана со преработка и складирање на нафта. Но, токму тоа ги комплицира работите дополнително.

Водењето борба на пешадијата или специјалните сили среде резервоари за гориво, цевководи и нафтени терминали значи влегување во област каде што секој удар може да предизвика дополнителен хаос, пожари и секундарно уништување. Таквата средина не нуди безбедност, туку ја претвора секоја размена на оган во дополнителен ризик.

Снабдувањето, исто така, не би понудило решение. Не постои безбеден пат по море што би гарантирал стабилна испорака на засилување, муниција и медицинска помош.

Воздушниот простор над островот би бил жестоко оспорен, што го прави снабдувањето преку воздух исклучително ризично. Дури и ако пристигнат залихи, прашањето е каде безбедно да се складираат. Речиси и да нема област на островот што не е изложена на пожар или ризик од секундарни експлозии.

Доколку слетувањето воопшто успее, заканите само би се зголемиле. Од море, Иран има голем број брзи борбени бродови, вклучувајќи ги класите Ашура, Сераџ и Раад, опремени со ракетни лансери од 107 мм со лансери од 12 цевки.

Веќе ограничениот број на вакви бродови би можел да бомбардира толку мал остров со стотици ракети во еден пловен чамец, вооружени со боеви глави Фаџр-1 и други варијанти на фрагментација.

Во игра се и борбените бродови од класата Зулфикар, кои можат да носат балистички ракети Фат-360 со касетна муниција и волфрамско противпешадиско оружје, како и бродови од класата Тондар со топови од 23 мм за ноќни операции на островот. Дури и без поголеми бродови, комбинацијата од брзина, бројност и огнева моќ би го направила околното море исклучително опасно.

Од копно, сликата би била уште потешка. Иран има балистички ракети со различен дострел, од околу 85 до 200 километри, што е повеќе од доволно за да се погоди Харг од брегот.

Системи како што се „Абабил“ и „Фат-360“ можат да бидат лансирани во поголеми салвои, често со кластерски боеви глави и волфрамски фрагменти. Потешките ракети како што се „Зелзала-1“ и „Зелзала-2“ носат боеви глави од околу 600 килограми, а поновите комплети за водење дополнително ја зголемуваат точноста. За остров со големина на Харг, дури и ограничен број вакви удари би имале катастрофални последици.

Од воздух, дополнителен притисок би предизвикале камикази и напаѓачки беспилотни летала од различни типови, со дневни и ноќни сензори и можност за извршување повторени напади. Ваквите авиони би служеле не само за првиот бран, туку и за постојано исцрпување на окупаторските сили, кршење на ритамот, таргетирање на логистиката и спречување на каква било стабилизација на позицијата.

Сето ова води кон една слика, слетувањето можеби би можело да се изврши со огромна воздушна и поморска супериорност, но држењето на островот би било сосема поинаква приказна.

Во најдобар случај, операцијата сериозно би оштетила или уништила голем дел од нафтената инфраструктура за време на самата борба. Во полош и поверојатен сценарио, тоа брзо би се претворило во крвава стапица за секој што ќе се обиде да го претвори Харг во окупирана точка под трајна контрола.

Затоа, Харг не изгледа како лесна цел, туку како област каде што географската близина на Иран, подземните утврдувања, поморскиот оган, балистичките напади и беспилотните летала би се комбинирале за да создадат услови за долг, скап и исклучително опасен конфликт во област премногу мала за напаѓачот да има каде да диши, објави Мондо.рс.