ChatGPT памти што работите на компјутер! Каде завршува помошта, а каде започнува губењето на приватноста?

Границата помеѓу корисната вештачка интелигенција и технологијата што знае речиси сè што правиме на нашите компјутери станува сè потенка.

Апликацијата ChatGPT за macOS има нова функција наречена Computer History, која може да ги следи активностите на корисникот на неговиот компјутер и да креира историја на настани од нив. Идејата е да му се даде на ChatGPT поширок контекст за тоа што прави корисникот, но во исто време поставува сериозно прашање – колку приватност сме спремни да отстапиме на вештачката интелигенција заради поголема практичност?

Функцијата може да ги следи активностите, да креира временска рамка на работа, да му помогне на корисникот да пронајде претходно отворени документи и да предложи начини за автоматизирање на одредени задачи.

Според објаснувањето на OpenAI, Computer History ги евидентира системските „настани“ што се случуваат додека го користите компјутерот.

Ова им овозможува на ChatGPT и Codex подобро да го разберат контекстот на одредено барање.

На пример, ако корисникот не може да се сети каде последен пат го уредувал документот, системот може да ја користи историјата на активности за да го пронајде.

Демото покажува и посложен пример – ChatGPT го наоѓа последниот документ на кој работел корисникот, проверува дали документот бил споделен со колегите преку Slack, а потоа составува краток преглед на активноста врз основа на тие информации.

Токму таквите можности покажуваат колку далеку може да оди вештачката интелигенција кога ќе добие пристап до контекстот на работата на корисникот.

Иако функцијата на прв поглед наликува на контроверзната Recall на Microsoft, OpenAI нагласува важна разлика.

Computer History, според компанијата, не снима снимки од екранот, видео или аудио.

Наместо тоа, системот се потпира на податоци за настани што се случуваат додека работите на компјутерот.

Ова значи дека ChatGPT не создава континуирано видео снимање на сè што прави корисникот, туку регистрира одредени активности што можат да се користат за да се пронајде контекст подоцна.

Сепак, за некои корисници, дури и снимањето на таквите активности може да биде доволно чувствително.

OpenAI нагласува дека Computer History е опција што корисникот мора самиот да ја активира.

Затоа, функцијата не се овозможува автоматски.

Според достапните информации, корисникот треба да има можност да ја контролира историјата на активностите, вклучително и бришење на индивидуални записи.

Исто така, можно е да се исклучат одредени апликации и веб-страници, што може да ја ограничи количината на податоци што ги следи системот.

Посебно внимание се посветува на приватното прелистување. OpenAI наведува дека системот автоматски игнорира содржина што е отворена во приватни или инкогнито јазичиња.

Корисна автоматизација или ново ниво на надзор?

Оттука започнува многу поширока дебата.

Од една страна, таквата функција може да биде исклучително корисна. ChatGPT би можела да разбере што корисникот претходно направил, да пронајде документ што е изгубен меѓу десетици датотеки, да потсети за недовршена задача или дури да предложи како да се автоматизира одредена задача.

Наместо корисникот да објаснува што направил секој пат, вештачката интелигенција би го имала контекстот на претходните активности.

Но, од друга страна, се поставува прашањето колку податоци за секојдневната работа треба да му се остават на системот со вештачка интелигенција.

Документите што ги отвораме, апликациите што ги користиме, веб-страниците што ги посетуваме и начинот на кој работиме можат да откријат многу повеќе за корисникот отколку што тој би можел да сфати во моментот кога ја користи функцијата.

Приватноста станува цена на практичноста

Историјата на компјутерот претставува уште еден чекор кон компјутер каде што вештачката интелигенција не само што реагира на она што го кажува корисникот, туку се обидува да разбере што прави корисникот.

Ова би можело значително да ја зголеми корисноста на ChatGPT, но во исто време ја зголемува и одговорноста на компанијата што управува со тие податоци.

Затоа, најважното прашање можеби не е дали вештачката интелигенција може да ја следи нашата работа, туку колку сме спремни да ѝ дозволиме да ја следи.

Бидејќи колку повеќе контекст добива вештачката интелигенција, толку покорисна може да биде.

Но, во исто време, колку повеќе знае за нас, толку е поголемо прашањето – каде завршува помошта, а каде започнува губењето на приватноста?