Иако на сликите од вселената изгледа речиси совршено тркалезна, Земјата всушност претставува сплеснат сфероид, а поради нејзината ротација, таа е благо испакната на екваторот и сплесната на половите. Сепак, овој облик се менува бидејќи глобалното затоплување го забрзува топењето на поларните ледени капи.
Според студија објавена во списанието JGR Solid Earth, цврстата површина на Земјата станува сè покружна. Христофорос Коцакис, геодезист од Универзитетот „Аристотел“ во Солун, разви нов метод за анализа на податоци од Глобалните навигациски сателитски системи (GNSS), кои ги мерат движењата на површината на Земјата.
Резултатите покажуваат дека поларните региони се издигнуваат, додека испакнатоста на Земјата кај екваторот се намалува.
Во периодот помеѓу 2011 и 2015 година, половите се издигнувале со брзина од приближно 0,5 до 1 милиметар годишно. Истовремено, испакнатоста кај екваторот се намалувала со слична брзина.
Овие промени, исто така, се забрзаа во текот на изминатите децении. Споредбата на податоците покажува дека стапката на промена помеѓу 2011 и 2015 година била поголема отколку во периодот од 1997 до 2000 година. Според проценките од истражувањето, брзината со која се издигнуваат половите се зголемува за приближно 0,25 милиметри годишно во секоја деценија, додека намалувањето на екваторијалната испакнатост се забрзува за околу 0,4 милиметри годишно по деценија.
Во споредба со планета чиј дијаметар изнесува околу 12.800 километри, овие промени се речиси незабележливи. Сепак, сателитските мерења покажуваат дека тие можат да се измерат и дека се забрзуваат.
Како топењето на мразот го менува обликот на планетата?
Објаснувањето лежи во прераспределбата на масата на Земјата, како што наведува *Gizmodo*. Како што ледените покривки на Гренланд и Антарктикот губат маса, притисокот што тие со милиони години го вршеле врз Земјината кора се намалува.
Како последица на тоа, тлото во поларните региони постепено се издигнува. Водата од топењето на мразот истекува во океаните и се шири низ планетата, а нејзиното натрупување на помали географски широчини го зголемува товарот во близина на екваторот, што може да предизвика дополнително спуштање на цврстата површина во тој дел.
Ваквите промени покажуваат дека Земјината кора не е целосно крута: во текот на долги временски периоди, таа може да се деформира како одговор на промените во оптоварувањето.
Исто така, важно е да се прави разлика помеѓу обликот на цврстата површина на Земјата и обликот што ги опфаќа океаните и распределбата на водата. Ова ново истражување се фокусира исклучиво на промените на цврстата површина.
Кога ќе се земе предвид и прераспределбата на морската вода кон екваторот, екваторијалното испакнување на планетата како целина всушност се зголемува. Промените во обликот на Земјата опишани во студијата не претставуваат непосредна закана за животот, но сепак јасно го покажуваат влијанието на човекот врз климата и физичките својства на планетата.
