Осум полицајци уапсени поради смртта на братот на обвинетиот за исчезнувањето на Данка Илиќ

Осуммина припадници на Управата за криминалистичка полиција (УКП) се уапсени во врска со смртта на Далибор Драгијевиќ во полициската станица во Бор, на 7 април 2024 година. Драгијевиќ бил задржан во полициски притвор како дел од истрагата за исчезнувањето на двегодишната Данка Илиќ.

По налог на јавен обвинител од Вишото јавно обвинителство во Ниш, службеници од Секторот за внатрешна контрола при Министерството за внатрешни работи уапсија неколку полициски службеници од Управата за криминалистичка полиција – Н.П., М.Љ., Б.М., И.Т., М.С., М.Б. и З.Ѓ. (сите од Белград), како и Ј.К. (од Нова Пазова). Тие се осомничени за сторување на кривичното дело „тешка телесна повреда со смртен исход“, во врска со кривичното дело „злоставување и мачење“ (извршени како соизвршители). Според Вишото јавно обвинителство во Ниш, смртта на жртвата, Д.Д., била констатирана на 7 април 2024 година, додека тој се наоѓал во службените простории на Полициската управа во Бор.

На осомничените им е одреден притвор во траење до 48 часа и, заедно со кривичната пријава, ќе бидат изведени пред Вишото јавно обвинителство во Ниш заради сослушување.

Двегодишната Данка Илиќ исчезна на 26 март 2024 година во Бањско Поље, каде што била со нејзината мајка и брат. По повеќедневна потрага по девојчето и истрага за случајот, двајцата вработени во „Водовод“ – Срѓан Јанковиќ и Дејан Драгијевиќ – на 4 април го признаа убиството. Тие изјавиле дека ја удриле девојчето со службено возило, ја ставиле во автомобилот – каде што Драгијевиќ ја убил – а потоа нејзиното тело го фрлиле на депонија. Неколку месеци подоцна, тие ги повлекоа своите признанија, тврдејќи дека ги дале од страв, поради наводна тортура што ја претрпеле.

Радослав Драгијевиќ, таткото на обвинетиот Дејан Драгијевиќ, беше уапсен на 6 април 2024 година, заедно со неговиот брат, Далибор Драгијевиќ, од селото Злот кај Бор. Истата ноќ, Далибор Драгијевиќ почина додека беше во полициски притвор.

Во август 2026 година, Радослав Драгијевиќ беше ослободен од обвиненијата дека бил соучесник во прикривањето на телото на Данка.

Според изјавите од полицијата – како што пренесува „Радар“ – во текот на последните шест часа од својот живот, Драгијевиќ бил во друштво на осуммина полициски службеници кои тогаш служеле во Одделот за специјални операции при Управата на криминалистичката полиција (УКП): Милан Љубеновиќ, Небојша Пројовиќ, Михајло Бајловиќ, Здравко Ѓуриќ, Иван Тесла, Јован Керкез, Мартин Стојанчов и Благоје Манојловиќ. Овие имиња соодветствуваат на иницијалите што ги навело обвинителството. Ниту тие, ниту полициските службеници кои биле во контакт со Драгијевиќ пред нив, во своите изјави не спомнале дека забележале какви било повреди кај него. Во изјавата дадена пред Секторот за внатрешна контрола (СВК) на 6 јуни 2024 година, Стојанчов експлицитно негирал дека Драгијевиќ бил повреден, тврдејќи дека не забележал никакви повреди кога го презеле во притвор во 21:00 часот на 6 април.

Нивните изјави се во спротивност со наодите на лекарите од Институтот за судска медицина во Белград, кои утврдиле дека Драгијевиќ имал повреди по целото тело – почнувајќи од главата, повеќекратни скршеници на ребрата и повреди во пределот на препоните, па сè до целосно уништување на табаните. „Радар“ извести за ова уште на 10 декември 2024 година, во напис со наслов „Прикривање на брутално полициско убиство“. Понатаму, како што наведе неделникот, на фотографиите направени на местото на злосторството биле видливи и бројни нагњечења и модрики.

Според „Радар“ – кој имал увид во службена белешка – осум припадници на Управата за криминалистичка полиција (УКП) дале впечатливо слични искази за своите постапки откако го презеле Драгијевиќ. Тие навеле дека прво го однеле на патот кон Дубашница, а потоа на гробиштата во селото Злот, при што дале идентично објаснување: дека Драгијевиќ ги водел „од место на место за да им покаже каде го закопал девојчето“. По пребарувањето, според нивните тврдења, го вратиле Драгијевиќ во полициската станица во Бор околу 02:30 часот на 7 април, а околу 20 минути подоцна, нему му се слошило, па го однеле да си го измие лицето, по што тој изгубил свест. Потоа им рекле на службениците во станицата во Бор да повикаат брза помош, која пристигнала шест минути по повикот, во 02:54 часот.