Еден човек од околината на Лион копал дупка за базен во дворот кога наишол на пет златни прачки и голем број златни монети, спакувани во пластични кеси. Тој ја купил куќата една година претходно. Тој го пријавил наодот на властите, а по истрагата, му било дозволено да го задржи златото.
Вредноста на наодот се проценува на околу 800.000 евра.
Човекот, кој сакал да остане анонимен, го предал златото на локалните власти во Невил-сур-Сон.
Тие ја известиле Регионалната администрација за културни работи за тоа, чија задача била да утврди дали наодот има археолошка вредност.
Зошто бил клучен
Еве ја правната разлика од која сè зависелo.
Доколку се утврди дека наодот има археолошко значење, државата можела да ја преземе сопственоста.
Доколку нема, правото му припаѓа на оној што го пронашол.
Францускиот граѓански законик, кој датира од деветнаесеттиот век, богатството го дефинира како секое скриено или закопано нешто за кое никој не може да докаже сопственост и кое е пронајдено случајно.
Доколку се случи такво откритие на приватен имот, тоа му припаѓа на пронаоѓачот.
Броеви врежани на прачките
Она што брзо го реши случајот беше еден детаљ на самото злато.
Секоja златна прачкa имала уникатен врежан идентификациски број.
Благодарение на ова, истражителите беа во можност им влегоа во траг кој водеше до рафинерија во близина на Лион, каде што биле произведени петнаесет до дваесет години порано.
Ова веднаш ја исклучи археолошката вредност, бидејќи златото било од неодамнешно потекло.
Потоа полицијата утврди дека златото не е украдено ниту поврзано со нелегални активности.
Затоа, на човекот му беше дозволено да го задржи откритието.
Што не е познато
Останува прашање на кое никој нема одговор.
Не е познато зошто златните прачки и монетите биле закопани во дворот воопшто.
Претходниот сопственик на куќата починал пред да биде откриен богатството и нема информации што би објасниле зошто златото завршило таму.
