„На два пати се обидов да го убијам татко ми“: Ведрана Рудан за тешкото детство и последиците што ѝ го одбележале животот

Ведрана Рудан почина на 77-годишна возраст, а нејзиниот живот беше обележан со тешко детство, за кое еднаш зборуваше.

Таа отворено зборуваше за својот однос со нејзиниот татко, кој беше камен на сопнување додека растела:

– Се обидов да го убијам татко ми кога имав 15 години, но не успеав. Се обидов со 20, но тој едвај остана жив. Ме фати, имав 21 година, дипломирав и работев. Бев нормална девојка. Тогаш се носеа мини здолништа, а потоа макси здолништата станаа мода преку ноќ. Како и секое младо девојче, ја следев модата. Потоа ја фрлив мини здолништето и облеков макси – раскажа Ведрана и додаде:

– Потоа дојде во нашата кујна, ме измери на едноставен начин и ми рече: „Вчера беше ку**а, а денес си калуѓерка, одлучи се“. Му одговорив: „Не грижи се“. Тоа беше прв пат во мојот живот да му се обратам на повисок тон на татко ми. Тој, дивјак, коментираше за здолништето што си го купив сама. Потоа ми се приближи, ми ги зграпчи алиштата и ме фрли во стаклен ормар. Бев цела во крв и стакло. Мајка ми се тресеше. Во тој момент, зедов тенџере полно со гулаш и му го фрлив кон главата. Тој некако се помести, беше цел во крв, мајка ми ќе умреше. Сакав да го убијам. Потоа мајка ми го однесе на лекар да му ги преврзат раните, па се врати во своето кафуле и ѝ рече на келнерката дека сакам да го убијам. Келнерката потоа му рече: „Што чекала досега?“. Тогаш си заминав од дома со намера никогаш повеќе да не се вратам – рече еднаш Ведрана Рудан.

Таа исто така изјави дека не била погодена од смртта на нејзиниот татко и дека не се чувствувала тажно ниту еден момент поради неговото заминување.

– Кога почина татко ми, си реков, барем пушти една солза, и всушност пролеав една или две, три солзи. Потоа си реков, тоа ѓубре ти направи толку многу штета, какви солзи. Остави го татко ти – рече писателката и истакна дека имала многу тешко детство.

– Моето детство беше тешко, но ми даваше сила да ги презирам луѓето сè додека не се случи спротивното. Тоа е она што ме прави силна, тоа ми го всади татко ми кој ги презираше луѓето, вклучувајќи ме и мене. Нѐ тепаше мене, мајка ми и сестра ми. Баба не, затоа што беше силна личност. Ги презирам луѓето, сè додека не најдам некој што ми се допаѓа, а потоа го „расчеречувам“ до смрт и барам недостатоци кај него. Апсолутно никому не му верувам, не може никој да ме заведе ниту освои. Можам да ги избројам луѓето што ги сакам на половина прсти од едната рака. Ги прегледувам сите други, тие се на мојата маса за дисекција секој ден. Тешко е да се живее со тоа, ќе беше подобро да бев поопуштена, но не сум – искрена беше Ведрана во емисијата „ТВ лица као сав нормалан свет“.