Денес, Македонската православна црква го слави Соборот на светиот архангел Михаил.
Денешниот ден е посветен на архангелот Михаил, предводникот на ангелските војски – бестелесни сили на доброто кои учествувале во создавањето на светот.
Во православната иконографија, архангелот Михаил е претставен како во десната рака држи копје со кое го победува Луцифер, а во левата палмова гранка; тој се смета за чувар на православната вера и заштитник од ереси.
Ангелите се духовни, бестелесни суштества кои го спроведуваат Божјиот промисла; тие се бројни и, според својата хиерархија, се поделени на девет чинови или редови.
Највисоки меѓу ангелите се седумте архангели, меѓу кои е и Михаил – кој ја носи и титулата Архистратиг (главен војсководец), од каде што потекнува и името на овој празник.
Во рамките на строгата ангелска хиерархија, која се одликува со совршена еднодушност во послушноста на пониските чинови кон повисоките, архангелот Михаил бил избран за предводник, бидејќи преку своите постапки спасил многу ангели кои се оддалечиле од Бог, оние што Луцифер ги повлекол со себе во пропаст.
Тој постојано се појавувал на истите места како и Богородица, претставувајќи на тој начин небесна сила и заштита на земјата.
Соборот на светиот архангел Михаил е обележан со црвена боја во црковниот календар, што укажува на неговото големо значење и длабоката почит што ја ужива кај православните христијани. Се празнува на 21 ноември според грегоријанскиот календар (8 ноември според јулијанскиот календар), во спомен на еден од ангелите кои, заедно со сите ангелски војски, застанале против силите на злото.
На иконите, архангелот Михаил е прикажан со крилја, облечен во војсководствена облека, држејќи меч во едната рака и вага во другата – бидејќи, според народното верување, токму тој е оној што ја зема човечката душа во моментот на смртта. Меѓу многу христијани кои го слават Свети Михаил, постои верување и обичај – кој произлегува од сфаќањето за него како „жив“ светител – дека не треба да се подготвува жито; сепак, ова е неосновано и погрешно.
Всушност, неопходно е да се подготви жито за славата, бидејќи тоа е наменето за душите на предците, а не за душата на светителот, кој останува жив во присуство на Бог.
Аранѓеловден е една од најчестите слави кај Србите. Дали празничната трпеза ќе биде посна или мрсна, зависи од тоа во кој ден од неделата паѓа празникот.
Ако празникот падне во среда или петок, трпезата мора да биде посна.
Се верува дека на денов се отвораат небесата за да ги примат молитвите и дека најголемите и најзначајните желби на верниците ќе бидат исполнети – под услов тие да се молат од длабочината на својата душа, со искреност и благодарност.












