Што би рекла вештачката интелигенција кога би требало целосно искрено да ја опише човечката природа?
Истражувачите им го поставија ова прашање на некои од најпознатите модели на вештачка интелигенција (ВИ), а одговорите беа изненадувачки слични. Всушност, 29 од вкупно 35 одговори укажуваа на иста човечка слабост.
Експериментот, објавен од „ModelCompare“ на 22 октомври, опфати 12 модели на вештачка интелигенција, меѓу кои ChatGPT, Claude, Gemini, Grok и DeepSeek. Секој модел беше прашан три пати за неговото најконтроверзно мислење во врска со луѓето.
Резултатот е особено впечатлив: речиси сите модели ја посочија истата човечка карактеристика – за луѓето, припадноста кон некоја група често е поважна од откривањето на вистината.
Grok 4.7 ја сумираше оваа идеја во една многу директна реченица:
„Луѓето повеќе би сакале да грешат заедно, отколку да бидат во право сами.“
ChatGPT – конкретно GPT-6.1 Sol – понуди сличен заклучок, истакнувајќи дека луѓето често ја користат својата интелигенција за да ги оправдаат ставовите што веќе ги формирале, наместо повторно да ги преиспитаат.
Gemini 4 Argon и DeepSeek V4 Pro, исто така, ја истакнаа човечката склоност кон бранење на постоечките верувања, дури и кога ќе се соочат со информации што би требало да ги поттикнат на промена на мислењето.
Интересно е тоа што сите 12 модели го изнесоа овој конкретен вид критика барем еднаш.
Уште повпечатлив е фактот што седум од моделите го повторија истото набљудување во сите три свои одговори. Со други зборови, кога добија можност да кажат нешто контроверзно за луѓето, различните системи на вештачка интелигенција многу често доаѓаа до речиси идентичен заклучок.
Сепак, не сите модели имаа негативен став кон човештвото.
Во еден од своите одговори, Claude Opus 5.5 сугерираше дека луѓето се всушност пољубезни и подобри отколку што самите веруваат.
Mistral Large 4 понуди многу помрачна перспектива, опишувајќи ја човечката свест како еден вид еволутивна аномалија.
Разликите меѓу овие одговори покажуваат дека моделите на вештачка интелигенција не дојдоа до единствена, унифицирана „пресуда“ за луѓето, туку понудија различни толкувања на човечкото однесување.
Вештачката интелигенција често ги прикажуваше луѓето како потрошувачи кои ја уништуваат планетата. Истражувачите не застанаа само на текстуални одговори.
Во експериментот вклучија и шест системи за генерирање слики со вештачка интелигенција, со задача визуелно да го прикажат својот поглед кон човештвото.
Од 12-те создадени илустрации, 10 ги прикажуваа луѓето како потрошувачи опседнати со технологија, кои прекумерно ги експлоатираат ресурсите, ја уништуваат планетата и го занемаруваат светот околу себе.
Ваквите слики дополнително ја зацврстија негативната слика за човештвото – како за суштества кои поседуваат огромни технолошки можности, но често ги користат без доволно грижа за животната средина.
Но, дали вештачката интелигенција навистина „размислува“ вака за луѓето? Ова нè доведува до најважниот дел од експериментот.
Резултатите не докажуваат дека вештачката интелигенција има сопствени мислења за луѓето, ниту пак дека открила некаква универзална вистина за човечката природа. Моделите на вештачка интелигенција немаат ставови или верувања на ист начин како луѓето. Нивните одговори зависат од податоците врз кои биле обучени, начинот на кој се конфигурирани и конкретното прашање што им е поставено.
Во овој случај, прашањето беше намерно формулирано така што да ги поттикне моделите да понудат контроверзно мислење за човечките суштества.
Затоа, резултатите треба да се гледаат првенствено како интересен експеримент за обрасците на човечкото однесување што моделите на вештачка интелигенција ги препознаваат и репродуцираат – а не како конечен суд за човештвото.
Сепак, штом различни модели независно дошле до речиси истиот заклучок, можеби вреди да застанеме и да размислиме за прашањето што тие, всушност, ни го поставија нам:
Дали понекогаш навистина ни е поважно да бидеме дел од некоја група, отколку да бидеме во право?











