Ведрана Рудан во очекување на крајот, не престанува да пишува: „Две години умирам и ништо не се случува, лекарите ми ветија брза смрт“

„Две години умирам и ништо не се случува, лекарите ми ветија брза смрт, домашните кријат колку им е доста од се. Лоши глумци“, пишува хрватската писателка Ведрана Рудан во својот најнов текст, објавен во рамки на нејзиниот блог „Девојката со метастазите“, пренесува „ЦДМ“.

Хрватската писателка, инаку, веќе подолго време со бори со канцер, а како и за се друго, и за својата болест во терминална фаза зборува директно, без заобиколување, ублажување и криење.

Текстот насоловен како „Љубовна приказна“ го пренесуваме интегрално:

„Знам дека лутината е вештачка, жртвата е лажна, а животот е полн со ку*ци. Сакаш да избегаш, но немаш каде да одиш. Другата страна е добра и пристојна. Што сакаш? Што сакаш? Како можам да ти помогнам?

Не можам да го поставам ова прашање затоа што неговата добра понуда наскоро би можела да се претвори во мој хистеричен крик. Никој овде не сака никому да помогне.

Не можеш да прашаш, што сакаш, што сакаш затоа што ќе те испрашуваат додека не почнеш да врескаш. Јас веќе врескам.

Што му се случува не ти е гајле, како што и нему не му е гајле што ти е тебе.

Ќути? Голташ? Врескаш? Дали е ова рак или неможност за бегство?

Да му понудиш да ги измие садовите? Тоа трае долго време. Затоа го праќам до колата и да земе леб. Нека остане подолго.

Мира ќе го прочита ова, ѝ велам на Кети. Мислиш ли? Мислиш ли дека е тоа е тоа? Не знам. Ракот ми го избриша инстинкти.

Дали донесе леб? Се смеам. Не ми е гајле. Најтешко ми е да ги вратам убодите што не печат, само иритираат. Ужасно е да се чувствуваш виновен кон некого. Само чувствуваш чешање и потреба да исчезнеш.

Дали сум јас виновна? Јааас? Нека биде така. Јас сум виновна, виновна, виновна.

Да престанеме со лажното глумење, лажната приказна, лажното нервозно препирање на единствениот што ја знае вистината.

Каде ми се крилјата? Дајте ми крилја. Би останала да бевме оние старите.

Вака… Останувам иако сме оние старите. Се загледувам во масата. Фластер гледа во мене. Розов морфиум на десното рамо.