Поранешен хакер предупредува: ВИ наскоро би можела да овозможи софистицирани напади за секого

Вештачката интелигенција би можела суштински да го промени начинот на кој се изведуваат хакерските напади; можностите што моментално им се достапни само на најнапредните сајбер-криминалци, наскоро би можеле да бидат достапни за речиси секого, предупреди поранешниот хакер Иља Лихтенштајн во интервју за „Си-ен-ен“.

Лихтенштајн – кој, заедно со неговата сопруга Хедер Морган, призна вина за перење пари поврзано со масовна кражба на биткоини од берзата „Битфинекс“ (Bitfinex) – тврди дека повеќе не е дел од криминалното подземје. Наместо тоа, сега работи на откривање безбедносни ранливости.

Осврнувајќи се на неодамнешниот напад врз „Бинанс“ (Binance), при што беа украдени криптовалути во вредност од милијарди долари, Лихтенштајн истакна дека напаѓачите честопати не се обидуваат директно да пробијат системи со највисоко ниво на заштита. Наместо тоа, тие ја бараат „најслабата алка“ – на пример, вработен кој може да биде измамен преку „фишинг“ (phishing) или наведен да инсталира злонамерен софтвер. Според него, вештачката интелигенција би можела драстично да ги забрза ваквите операции.

Агентите со вештачка интелигенција веќе можат да автоматизираат задачи за кои претходно беше потребна значителна техничка стручност, вклучувајќи анализа на системи, откривање ранливости и обработка на огромни количества податоци. Лихтенштајн смета дека овој напредок ќе биде особено значаен во сферата на сајбер-нападите.

„Дури и во текот на изминатата година, безбедносните можности на овие модели енормно пораснаа“, рече тој, додавајќи дека најнапредните модели од компании како „ОпенАИ“ (OpenAI) и „Антропик“ (Anthropic) веќе се способни да извршуваат мошне софистицирани хакерски задачи, пренесува „Радио Сараево“.

Според Лихтенштајн, најзначајната промена нема нужно да биде тоа што вештачката интелигенција им овозможува на искусните хакери да станат поефикасни. Многу поголем проблем би можел да настане кога таквите алатки ќе станат достапни за поединци кои немаат сериозно техничко знаење.

Најнапредните комерцијални модели содржат безбедносни механизми дизајнирани да спречат злоупотреба. Истовремено, се развиваат и модели со отворен код (open-source), кои можат да се преземат и користат без такви ограничувања. Лихтенштајн проценува дека, во рок од неколку месеци, моделите со отворен код би можеле да ги достигнат денешните најнапредни системи во однос на можностите потребни за хакирање.

Според неговото сценарио, тоа би значело дека софистицираните сајбер-напади повеќе нема да бидат ексклузивна домен на државни актери или професионални криминални групи. Технологијата би можела да падне во рацете на лица без практично никакво искуство во сајбер безбедноста.

Сепак, вештачката интелигенција не само што им помага на напаѓачите. Лихтенштајн предупредува дека агентите на вештачката интелигенција можат драматично да го забрзаат движењето на украдените криптовалути, оставајќи им на истражителите сè помалку време да ги следат.

По кражба, средствата можат да се префрлат преку голем број дигитални паричници, да се поделат на помали износи и да се конвертираат во други токени. Овој процес на „скокање“ помеѓу различни блокчејн мрежи – познат како „chain hopping“ – може дополнително да ги комплицира истрагите. Сепак, фактот дека трансакциите со криптовалути се евидентираат на блокчејн, исто така, претставува предност за истражителите. Движењето на средствата може да се следи, а некои издавачи на криптовалути имаат можност да замрзнуваат одредени токени. Проблемот лежи во брзината.

Додека криминалците претходно мораа рачно да извршуваат голем број операции, агентите на вештачката интелигенција можат да ги извршат значително побрзо и во многу поголем обем. Затоа, Лихтенштајн верува дека светот е на прагот на промена каде што вештачката интелигенција истовремено ќе стане моќна алатка и за заштита на системите и за нивно напаѓање.

Неговото предупредување доаѓа во време кога веќе се регистрирани случаи на системи со вештачка интелигенција – за време на безбедносните тестирања – кои автономно наоѓаат начини да излезат од изолирана средина и да пристапат до системи од реалниот свет. Ова дополнително ја интензивираше дебатата за тоа колку строги мора да бидат заштитните мерки пред напредните агенти со вештачка интелигенција да се поврзат со интернет и вистинската инфраструктура.