Научник за историската мисија близу Месечината: „Најопасниот дел допрва доаѓа“

Повеќе од половина век по последната мисија на програмата Аполо, човекот се врати во непосредна близина на Месечината. Мисијата „Артемис II“ донесе историски момент – првиот лет со екипаж околу Месечината од 1972 година – но исто така отвори низа прашања за иднината на истражувањето на вселената. Она што всушност го видовме, колку е важна мисијата и што следи, го објасни научникот Ивица Пуљак за tportal.

Ова е клучен чекор во враќањето на човекот во длабоката вселена, ни кажува Пуљак. „Вчера, екипажот на мисијата „Артемис II“ го направи првиот лет со екипаж околу Месечината од „Аполо 17“ во 1972 година – значи повеќе од 50 години“, вели тој.

Четири астронаути – Рид Вајзман, Виктор Гловер, Кристина Кох и Џереми Хансен – го однесоа вселенското летало „Орион“ до Месечината, поминато покрај нејзината темна страна и сега се враќаат на Земјата.

Повеќе од половина век по последната мисија на програмата Аполо, човекот се врати во непосредна близина на Месечината. Мисијата „Артемис II“ донесе историски момент – првиот лет со екипаж околу Месечината од 1972 година – но исто така отвори низа прашања за иднината на истражувањето на вселената. Она што всушност го видовме, колку е важна мисијата и што следи, го објасни научникот Ивица Пуљак за tportal.

Ова е клучен чекор во враќањето на човекот во длабоката вселена, вели Пуљак. „Вчера, екипажот на мисијата Артемис II го направи првиот лет со екипаж околу Месечината од Аполо 17 во 1972 година – тоа значи пред повеќе од 50 години“, рече тој.

Четири астронаути – Рид Вајзман, Виктор Гловер, Кристина Кох и Џереми Хансен – беа однесени од вселенскиот брод „Орион“ до Месечината, поминаа покрај нејзината темна страна и сега се враќаат на Земјата.

Најопасниот дел допрва доаѓа
Иако најдраматичниот дел од патувањето можеби е зад екипажот, најризичниот допрва доаѓа – враќањето на Земјата.

„Враќањето, технички гледано, е една од најсложените фази од целата мисија. Повторното влегување во атмосферата е веројатно најопасната фаза од мисијата – Орион влегува во атмосферата со брзина од околу 40.000 км/ч, што генерира температури до 2760 степени Целзиусови“, предупредува Пуљак.

Во екстремни услови, за време на влегувањето во атмосферата, има привремен прекин на комуникацијата поради плазмата што се создава околу вселенското летало. По проблемите со топлинскиот штит на претходната, беспилотна мисија „Артемис I“, НАСА го промени својот пристап и избра пострмен влез во атмосферата. Системот е тестиран на повеќе од сто тестови, а проценката е дека штитот сигурно ќе го заштити екипажот.

Слетувањето, или контролираното спуштање во океанот, е планирано за 10 април во Тихиот Океан, каде што екипажот ќе биде преземен од американската морнарица. „Тоа е секако настан што вреди да се гледа во живо“, вели Пуљак, додавајќи дека детална анализа на податоците и искуствата на астронаутите ќе следи по нивното враќање.