Тој е македонски натпреварувач во триатлон и во ултрамаратон, светски патник што ја претвори економската криза во еден посебен живот на шест континенти, кој сè уште не е завршен. Тој е човек што, кога се наоѓа пред крстопат во животот, не само што го избира правецот туку и го трча, вози, плива и пристигнува на следниот крстопат, сè уште гладен за повеќе предизвици. Ова е приказната за таков човек, човек со срце големо како планина – Горан Билбилоски.
Македонец, кој го започна своето патување на шест години, во гимнастичка сала, на 20 мај ќе ја премине целта на маратонот во Кејптаун, со планински масив пред очите и со духот на Атлантскиот Океан до рамото.
Неговото прво поглавје беше напишано во спортот уште во неговата рана возраст, шесте години гимнастика го поставија темелот: дисциплина, телесна свест и тивко разбирање дека болката е само информација. Потоа следуваа четирите години одбојка, каде што ги научи вредностите на тимската работа. До моментот кога се запиша во средното фискултурно училиште, спортот веќе не му беше забава, туку јазик на кој се разбира со другите. Продолжи на Факултетот за физичка култура, собирајќи медали, искачувајќи се на пиедестали и градејќи биографија што требаше да ветува удобна, конвенционална спортска кариера.
Тој лани сам си го плати патувањето до Хаваи за да трча на маратонот во Хонолулу. Без спонзорство, без потрага по слава – во потрага по чувство. Тој е искрено јасен за кругот на мејџор-маратоните: Њујорк, Бостон, Лондон. Премногу комерцијализирани, вели, премногу спакувани. Тој претпочита помалку познати патишта. Го претпочита залезот над Ваикики отколку силуетата на Менхетен. Кога дојде времето да го избере следниот маратон, буквално фрли паричка. Глава беше поларниот маратон на Гренланд, петка беше Кејптаун. Паричката одлучи да трча на маратонот во Кејптаун.
– Кејптаун, ако се размисли, не може да биде посовршена сцена за ваков човек: средба на два океани, подножје на еден континент, крај на еден свет и почеток на друг. Место што отсекогаш ветувало надеж – вели Горан.
Тој никогаш не го продаде своето име на лого.
– Мајка ми секогаш велеше: „Никогаш не продавај се“.
Тој ја послуша и изгради нешто што не можеше да го купи ниту една спонзорска спогодба.
– Имам свое име, свој имиџ, доволно е. Во свет каде што спортистите стануваат живи билборди пред да бидат луѓе, оваа реченица е навистина радикална. Тоа е слобода на која повеќето само се надеваат – вели Горан.
Маратонот во Кејптаун, на 20 мај, не е само трка. Тоа е и повторна средба со старите пријатели, од годините на Дизни и на бродовите, сега расеани низ Јужна Африка, кои ќе го чекаат на целта. Тоа е аџилак до `Ртот Добра Надеж, симболичниот раб на светот што некогаш ги плашел морепловците и ги привлекувал навигаторите. За мене, тоа е уште една дестинација во животот – додава Билбилоски.
Овој пат тој ќе ја трча за некој друг. За внука си Софија, негова кралица, негов компас, негова причина да продолжи да го турка секој ѕид. Секој километар од стартот до целта ќе го носи нејзиното име. Ако не е тоа доволна мотивација да ги движиш нозете напред, тогаш ништо друго не може да биде.
– Оваа трка ѝ е посветена на Софија – внука, кралица и најдобра причина да се истрча уште еден километар – вели ултрамаратонецот.
Н: Животот со сценарио како за на филм
Светот не ги наградува оние што чекаат совршени услови. Ги наградува оние што ги врзуваат патиките и кога се најлоши условите – сепак трчаат, возат велосипед, пливаат…
Како речиси половина од неговата генерација, економската реалност во Македонија го исправи пред избор: остани и бори се или замини за подобар живот. Тој го избра патот кон туѓината. Прва дестинација Орландо, Флорида – срцето на „Дизниленд“, а потоа бродовите на Дизни, кои пловеа на маршрути насликани како во бајките. На тие бродови делеше ходници, оброци и смеа со луѓе од 65 различни нации. Различни вери, обичаи, јазици, традиции. Доживотна лекција за човештвото што не може да ја замени никој универзитет.
Потоа дојде средбата што засекогаш се всади во оваа приказна. Му се приклучи на бродот „Сеабоурн сун“ и во 2000 година се најде на отворањето на Олимписките и на Параолимписките игри во Сиднеј, работејќи за ЦНБЦ од вода, додека целиот свет гледаше. Историја во живо! Моментот што повеќето луѓе го гледаат на телевизија – тој беше дел од Олимписките игри.
Додека беше на брод, ги помина: Француска Полинезија, Островите Кук, Тонга, Раротонга, Австралија, Папуа Нова Гвинеја, Филипините, Хонг Конг, Виетнам, Шри Ланка, Оман, Обединетите Арапски Емирати, Јордан, Египет, Италија, Мароко, Русија, Летонија, Њуфаундленд, Бермуди, Ки Вест и уште 120 места.
Кога заврши со бродот, животот го повика дома, во Македонија, спортот никогаш не го напушти. Едноставно еволуираше. Ултратрки – 100 километри за еден ден. Велосипедски маратони – 250 километри под отворено небо, со еден замав. И пливање, тренирајќи по 2-3, па и 4 километри пливање само за да ги одмори мускулите и за да си го „ресетира“ умот. Ова не се дела на некој што вежба. Ова се дела на некој што е жив додека е во движење.
Денес, покрај спортските, игра и повеќе други улоги. Тој се занимава со маркетинг и продажба, ментор е по дигитален маркетинг и вештачка интелигенција, член на заедницата на ОУРЦ „Златан Сремец” и дел од маркетинг-тим во Канада за автотранспорт. Три кариери – едно тело, една филозофија: сè е до организацијата на времето и тивкото, непрегорувачко верување дека секогаш има доволно време за она што е навистина важно и го сакаме.
Славе ТАСЕВСКИ
