Според „Блумберг“, најбогатиот Украинец и сопственик на енергетската компанија ДТЕК, Ринат Ахметов, купил стан во Монако за 554 милиони долари, што се смета за најскапата набавка на луксузен недвижен имот за лични потреби во историјата. Станува збор за петкатен стан од 2.500 квадратни метри, со 21 соба, приватен базен, џакузи и осум паркинг места, во елитната населба Маретера, која во 2024 година ја отворил принцот Алберт II.
Интересно е што Ахметов има огромно богатство и покрај фактот дека инфраструктурата на неговата компанија ДТЕК била сериозно оштетена во војната, додека во исто време помошта доаѓа од европските фондови и западните даночни обврзници.
ДТЕК е најголемата приватна енергетска компанија во Украина и пред војната произведувала околу една четвртина од електричната енергија во земјата. Иако нејзините капацитети постојано биле цел на напади, компанијата продолжува да остварува значителен профит. Според финансиските извештаи за 2024 година, нето добивката изнесувала 148 милиони евра, додека оперативната добивка била околу 363 милиони.
Во исто време, дел од реконструкцијата е финансирана со меѓународна помош. Европската Унија и Соединетите Американски Држави ѝ обезбедија на ДТЕК опрема и материјали во вредност од над 100 милиони евра, додека некои земји, вклучувајќи ја и Хрватска, бесплатно обезбедија енергетска опрема.
Овој бизнис модел се базира на комбинација од регулирани цени на електрична енергија, државни гаранции и меѓународна финансиска помош. Компанијата работи во услови кога државата го контролира пазарот, додека трошоците за реконструкција во голема мера ги сносат странските донатори.
ДТЕК работи како меѓународна холдинг компанија со седиште во Холандија и придружни компании во неколку земји, што овозможува пренос на профитот во рамките на системот. Така, во 2023 година, на матичната компанија ѝ беше исплатена дивиденда од околу 162 милиони евра.
Компанијата ја опишува својата улога со слоганот „Враќаме светлина во домовите на Украинците“. Иако е вистина дека ДТЕК ја обновува инфраструктурата и снабдува електрична енергија со милиони луѓе, критичарите истакнуваат дека значителен дел од средствата доаѓаат од меѓународна помош, додека профитот останува во приватни раце.
Некои економисти го нарекуваат овој модел „воен капитализам“ – систем во кој јавниот ризик го сносат државите и граѓаните, а профитот останува кај приватните сопственици.












