Вистината за прокрастинацијата што не сакаме да ја слушнеме: Зошто постојано го одложуваме она што може да ни го промени животот?

Не станува збор за мрзеливост – туку за стравот од промени, успех и излегување од вашата зона на удобност.

Сите знаеме што треба да правиме. Да се ​​движиме повеќе, да се храниме поздраво, да си легнуваме порано, да ја смениме работата што нè исцрпува или конечно да го започнеме она што го планираме долго време. И повторно – одложуваме. Утре, од понеделник, од следниот месец. Парадоксот е што најчесто ги одложуваме токму работите што се добри за нас.

Одложувањето често погрешно се толкува како мрзеливост. Всушност, тоа е многу посложено. Зад одложувањето не стои недостаток на волја, туку вишок емоции – страв, несигурност, самосомневање. Кога знаеме дека промената може да нè соочи со неуспех, критика или со нашите сопствени граници, нашиот ум ја избира побезбедната опција – да не менуваме ништо.

Една од најнепријатните, но и најчестите причини за одложување е стравот од успех. Звучи нелогично, но успехот носи одговорност. Ако успееме, повеќе нема да имаме изговор. Очекувањата растат – на другите, но и на нашите. А тоа е застрашувачко за многумина. Полесно е да се остане во познатото, дури и ако тоа место не нè прави среќни.

Зоната на удобност е измамнички безбедна. Можеби не сме среќни во неа, но знаеме што да очекуваме. Нема изненадувања, нема ризици, нема отфрлања. Секој чекор надвор од тој простор бара енергија, храброст и подготвеност да се прават грешки. Затоа умот често ги саботира промените, убедувајќи нè дека „времето не е вистинско“.

Дигиталниот свет дополнително го поттикнува одложувањето. Телефонот нуди моментално олеснување – скролање, пишување пораки, кратки паузи што се претвораат во часови. Мозокот избира брзи награди наместо долгорочни придобивки. Не затоа што сме слаби, туку затоа што системот е така дизајниран.

Добрата вест е дека одложувањето не е трајна состојба. Тоа е сигнал. Знак дека нешто нè плаши или дека сме премногу строги кон себе. Промената често започнува само кога ќе престанеме да го бараме совршениот момент и ќе си дозволиме да бидеме несовршени во процесот.

Можеби проблемот не е во тоа што одложуваме. Можеби проблемот е во тоа што премногу размислуваме и си дозволуваме премногу малку за да се обидеме. Бидејќи работите што се добри за нас честопати бараат токму она од што најмногу бегаме – храброста да тргнеме, дури и кога не сме целосно подготвени.