Синот на Гадафи, Сеиф ел-Ислам, наречен „Мечот на Исламот“, убиен во Либијa

Сеиф ел-Ислам Гадафи, син на поранешниот либиски лидер, полковник Моамер Гадафи, е убиен во Либија, објави неговата сестра. Смртта на 53-годишникот, кој некогаш се сметаше за наследник на неговиот татко, ја потврди шефот на неговиот политички тим, според Либиската новинска агенција. Неговиот адвокат изјави за АФП дека единица од „четири командоси“ го извршила атентатот во неговиот дом во градот Зинтан, иако не е јасно кој стои зад него. Според друга верзија, за која неговата сестра изјави за либиската телевизија, тој починал во близина на границата со Алжири избвести Би-би-си.
Саиф ал-Ислам Гадафи долго време се смета за најважната и највлијателна личност во Либија по неговиот татко, кој владееше со Либија од 1969 година до неговото соборување и атентат за време на востанието во 2011 година. Роден во 1972 година, тој одигра клучна улога во приближувањето на Либија кон Западот од 2000 година до падот на режимот на Гадафи. По соборувањето на неговиот татко, Саиф ел-Ислам Гадафи беше обвинет дека играл клучна улога во бруталното задушување на антивладините протести, па речиси шест години беше затвореник на соперничките сили во градот Зинтан.
„Се бориме за Либија и ќе умреме во Либија“, беа зборовите на Сеиф ел-Ислам Гадафи на почетокот на бунтот во 2011 година, за време на кој беа убиени неговиот татко и тројца браќа – Сеиф ел-Араб, Хамис и Мутасим.
Четврт век подоцна, тој беше изрешетан во куќа во Зинтан, од каде што планираше големо враќање на либиската политичка сцена и неговата кандидатура на претседателскитеизбори, кои се одложуваа речиси пет години од бројни причини. Либиските медиуми, во зависност од политичката припадност, објавија различни верзии за крајот на последниот значаен Гадафи, па еден од порталите блиски до властите во Триполи објави дека Сеиф ел-Ислам починал од мозочен удар за време на пукањето.
Неговите поддржувачи се обвинети за убиството на припадниците на 444-та бригада, блиски до Абделхамид Дбеиба, премиерот на владата чие седиште е во Триполи.Тие негираат вмешаност. Шеф на оваа бригада, која контролира голем дел од Триполи и делови од Либија до Бани Валид, оддалечен 170 километри, со години е Махмуд Хамза.
По падот на Моамер Гадафи, Сеиф ел-Ислам, или „Меч на исламот“, како што го нарекуваа, успеа да избега во Мали, но во меѓувреме беше заробен од бунтовниците од Зинтан, кои го ослободија во 2017 година, по низа шпекулации дека е убиен. Во 2014 година, локален суд го осуди на смрт, тврдејќи дека се спротивставувал на „Арапската пролет“. Поради притисокот од странство и опасноста дека таков потег може да предизвика нов хаос во Либија, таа пресуда некако беше заборавена, па различните власти во источна Либија ја поништија.
Меѓународниот кривичен суд сакаше да го изведе Сеиф ал-Ислам пред суд за злосторства против човештвото за неговата наводна улога во задушувањето на опозициските протести во 2011 година. Тогаш беше издадена потерница за него.
Суд во Триполи, на западот од земјата, каде што контролата е во рацете на владата поддржана од Обединетите нации, го осуди на смрт во отсуство во 2015 година за неговата улога во репресијата. Сепак, две години подоцна, милицијата во Тобрук, на исток, го ослободи според законот за амнестија.
Од соборувањето на Моамер Гадафи, Либија е поделена на области контролирани од разни милиции и моментално е поделена помеѓу две сопернички влади.
За време на водството на неговиот татко, тој ја обликуваше политиката и водеше преговори на високо ниво, иако немаше официјална улога во владата. Се тврди и дека тој влијаел врз својот татко да се откаже од програмата за развој на нуклеарно оружје. Ваквите договори доведоа до укинување на меѓународните санкции врз северноафриканската земја, а некои го сметаа помладиот Гадафи за реформаторско и прифатливо лице на Либија што се менува.
Гадафи отсекогаш негираше дека сака да го наследи владеењето на својот татко, велејќи дека уздите на власта „не се фарма за наследување“. Сепак, во 2021 година, тој објави дека ќе се кандидира за претседател на изборите, кои потоа беа одложени на неодредено време.