„Што имам јас, а Синер го нема?

Поранешниот деветти тенисер во светот, Фабио Фоњини, ги живее првите месеци од пензионирањето, а веќе зборува за кариера полна со подеми, падови и со темпераментни испади во интервјуата. И додека цела Италија го гледаше како неоспорен лидер на националниот тенис со години, доаѓањето на Јаник Синер целосно ја промени сликата.

Самиот Фоњини признава дека помладиот сонародник веќе оставил трага што ги надминува сите негови дела.

„Јаник е најдобар на светот, секако би потпишал да бидам негов ако ми дадете парче хартија. Но, Јаник би сакал да размисли дали би живеел како Фабио“, рече Италијанецот со насмевка, чиј најголем успех е освојувањето на Мастерсот во Монте Карло, како и четвртфиналето на Ролан Гарос, кое мораше да му го предаде на Новак Ѓоковиќ без борба во 2011 година.

Потоа откри што е тоа што Синнер мислел дека го нема.

„Што имам јас, а Јаник го нема? Имам спонтаност, многу сум темпераментен. Ги кажувам работите директно в лице. Но, тешко е да се споредуваме, ние сме сосема различни карактери“, „Еуроспорт“ ги пренесе неговите зборови од емисијата „Белве“.

Фоњини признава дека не играл тенис откако објави дека се пензионира ова лето, но сепак внимателно го следи.

„Го делев теренот со најголемите чудовишта на оваа игра, стигнав до деветтото место, што беше остварување на мојот сон. Оние што ме сакаат, го прават тоа затоа што ме познаваат. Оние што ме мразат, ме познаваат само од теренот, но не ме познаваат надвор од него“, вели Италијанецот.

Неговиот „жежок темперамент“ беше причина за бројни проблеми – и финансиски и натпреварувачки.

„Можев да заработам многу повеќе од тенисот, но поради мојот темперамент платив многу казни. Во текот на целата моја кариера изгубив половина милион евра, а најголемата казна ја платив на Отвореното првенство на САД, 96 илјади долари“, откри Фоњини, кој често привлекуваше внимание како играч што имал најмногу инциденти.

Еден италијански новинар го спореди со Марио Балотели за време на разговорот, што Фоњини го прифати без протест.

„Знам зошто нè споредувате. И двајцата имаме жестоки темпераменти и не ги искористивме максимално нашите кариери“, рече тој.

И покрај сè, остана едно големо жалење – националниот тим.

„Дејвис купот остана мој сон. Зошто бев изоставен? Не знам, прашајте го тренерот Воландри. Никогаш не ми беше објаснето, иако не се расправав со никого. На самиот ден кога го објавив моето пензионирање на Вимблдон, тој седеше на соседната маса, но немаше храброст да ми каже нешто. Дури ни да ми честита за кариерата“, рече Фоњини.