Во последниве три години, како прв заменик-шеф на кабинетот на Путин, тој е главен инженер на политичкото управување со војната во Украина. Во 2022 година организираше „референдуми“ на окупираните територии во Украина, кои беа претставени како желба за анексија од страна на Русија. Тој ги бира кандидатите на Кремљ за регионални и парламентарни избори, го организира реизборот на Путин и го зајакнува присуството на млади технократи преку натпревари како „Лидерите на Русија“. Според извори од опозицијата, поранешни пријатели и колеги кои политички му се спротивставувале, како што е Илја Јашин, завршиле в затвор.
Сергеј Владиленович Кириенко е име кое ретко кому ќе му прозвучи познато. Но, човекот што го носи е битна фигура во Русија, не помала од познатиот заменик-претседател на Советот за безбедност, Дмитриј Медведев. Во Москва, влијанието на овој поранешен реформатор од 90-тите години, кој се претвори во еден од најважните стратези на Кремљ, тивко, но систематски расте. Според „Њујорк тајмс“, овој 63-годишен политичар стана клучна фигура во воената и пропагандна машина на Путин.
Својот подем Кириенко го почна во 1998 година, кога со само 35 години стана премиер на Русија. Тогаш поради младешкиот изглед и метеорскиот политички подем го доби прекарот „киндер сапрајз“, по популарното чоколадно јајце со изненадување. Истата година Русија банкротираше, а тој замина на служба во Кремљ, каде во една пригода изјави дека е војник на Путин. Но, патот дотаму го води преку директорската функција во државна нуклеарна компанија „Росатом“. Во текот на 11 години како директор тој создава контакти со влијателни луѓе, меѓу кои и со банкарот и медиумски магнат, Јуриј Ковалчук, близок до кругот на Путин. Според изворите, токму Ковалчук го вратил Кириенко во самиот врв на владата во 2016 година.
Во последниве три години, како прв заменик-шеф на кабинетот на Путин, тој е главен инженер на политичкото управување со војната во Украина. Според поранешни помошници и функционери, Кириенко, кој сега има 63 години, управува со политичката сцена со технократски пристап, избегнувајќи промовирање лични идеи, а неговата способност да се справува со детали и да се појавува како смирен, ефикасен бирократ го направила централен извршител на одлуките на Владимир Путин, пишува „Њујорк тајмс“.
Весникот наведува дека покажувајќи необична способност за приспособување на околностите, тој ги водел политички најчувствителните операции на Кремљ. Во 2022 година, Кириенко организираше „референдуми“ на окупираните територии, кои беа претставени како желба за анексија од страна на Русија. Резултатите, како што им ги опишал на соговорниците, биле однапред одредени. Како шеф на домашната политика, тој ги бира кандидатите на Кремљ за регионални и парламентарни избори, го организира реизборот на Путин и го зајакнува присуството на млади технократи преку натпревари како „Лидерите на Русија“. Во неговите заслуги влегува и потиснувањето на домашната опозиција, проширувањето на државната контрола врз интернетот и создавањето пропаганда за училиштата и културните институции. Во негови раце е и контролата врз социјалните мрежи, меѓу кои и најголемата во Русија, ВК, за чиј извршен директор го постави својот син. Исто така, го поттикна и развојот на руската државна апликација за пораки, која стана задолжителна на сите нови паметни телефони. Што се однесува до Украина, иако, наводно, пред инвазијата не ја делел опсесијата на Путин, подоцна станал еден од главните архитекти на политиката на Кремљ за таа земја. Во анектираните делови тој дизајнира „патриотски“ лекции за училиштата, ги отстранува антивоените гласови од јавниот живот и ги поддржува уметниците и културните работници кои промовираат провоена идеологија.
Неговото влијание сега се протега и надвор од Русија. Тој ги координира руските активности во „проруските“ региони на поранешниот СССР, како што се Абхазија, Јужна Осетија, делови од Молдавија и Грузија, преземајќи задачи од претходно влијателни, но политички паднати советници на Путин.
Според извори од опозицијата, поранешни пријатели и колеги кои политички му се спротивставувале, како што е Илја Јашин, завршиле во затвор. Се тврди дека токму Кириенко одиграл клучна улога во нивното елиминирање од политичката сцена. Неговите соработници и противници се едногласни во тоа дека тој не е идеолог, туку прагматичен и исклучително ефикасен оперативец. Неговиот поранешен колега Борис Надеждин го опишува како човек кој „не се обидува да ги спроведе своите планови, туку само ги завршува задачите“. Самиот Кириенко сака да каже дека „во игра без правила, оној што ги создава, победува“.
Според „Њујорк тајмс“, ако случајно Путин би бил принуден да ја заврши војната во Украина, Кириенко би бил човекот што ќе го продаде таквиот потег на јавноста како голема победа. И додека неговото име сè уште не предизвикува силни реакции на Запад, во Москва е јасно дека „киндер-изненадување“ веќе не е политички непознат, туку еден од клучните столбови на моќта на Путин.