Куќата на дедо Драги светна по осум години мрак, струјата му донесе надеж, топлина и достоинство

Во еден скромен дом во нашата заедница, деновиве се случи момент што тешко се опишува со обични зборови. По осум години во мрак, домот на стариот дедо Драги конечно заблеска — не само со вклучена струја туку со надеж, топлина и достоинство за еден човек што со години се борел со тешката реалност на живот без основните услови за живеење.

Солзи радосници, прегратки и тивка благодарност беа неизбежни кога светлината по долго време се врати во собите на дедо Драги. Тие што дојдоа да помогнат не носеа само фрижидерче, храна и облека — најголемиот подарок што го донесоа беше човечноста, онаа што не се гледа, туку се чувствува длабоко во душата.

Таа човечност стана видлива кога директорот на ЕВН Македонија ја разбра тешката и мрачна приказна на дедо Драги и избра да излезе во пресрет.

– Искрена благодарност до директорот на ЕВН, кој ја разбра нашата тешка и мрачна приказна и излезе во пресрет. Склучивме договор за отплата на заостанатиот долг и започнуваме со редовно плаќање. Домот на дедо Драги светна првпат по осум години. Светна домот, но уште повеќе – светна надежта по долги години на темнина, студ и изолација. Ова е победа на добрината над мракот – изјави Ана Симонова, екоактивист од Кочани, која радоста и возбудата што ги донесе простата, но суштинска промена во животот на дедо Драги, ги објави на „Фејсбук“.

Приказната не е само за струја — таа е за она што значи струјата: да можеш да готвиш, да го чуваш лекот на ладно во фрижидер, да седнеш под светло кога ќе падне ноќта, да почувствуваш дека не си само во својот свет. Таа е за надежта, за чувството дека не си сам, дури и во тешките моменти.

ЕВН, која често е во центарот на дебати за високи сметки и предизвици во снабдувањето со електрична енергија во државата, за оваа пригода доби признание од луѓето што го живееја ова драматично секојдневие. Повиците што граѓаните некогаш ги упатувале за помош, како оние за корекции на сметки или мерки за помош со плаќање, често укажуваа на пошироки тешкотии со кои се соочуваат семејства со ниски примања.

Со светлината што конечно светна во домот на дедо Драги, не сјае само електричната светилка — сјае надежта дека човечноста сѐ уште постои, дека заедницата може да се собере во време на неволја и дека тешките истории имаат среќен пресврт кога ќе ги допреме вистинските луѓе во вистински момент. Оваа приказна, испреплетена со солзи, насмевки и благодарност, нека биде потсетник дека најсилната светлина не е онаа што доаѓа од жици и кабли, туку онаа што ја носиме во нашите срца кога решаваме да помогнеме.

(С. Бл.)