Крв, чад и вресоци – среќен сум што сум жив

Фудбалерот на Арсенал, Микер Мерино, се присети на настанот од пред девет години кога беше нападнат автобусот што ги превезуваше играчите на Борусија од Дортмунд.

Тоа беше еден од најшокантните настани во историјата на германскиот клуб, а последиците од нападот сè уште се длабоко врежани во сеќавањата на оние што го преживеаја.

Во пресрет на четвртфиналниот натпревар од Лигата на шампионите помеѓу Борусија Дортмунд и Монако, на 11 април 2017 година, три бомби експлодираа во близина на автобусот што ги превезуваше играчите на германскиот тим до стадионот. Шпанскиот дефанзивец Марк Бартра беше повреден во таа пригода, додека натпреварот беше одложен за следниот ден.

Сергеј Вендерголд подоцна беше обвинет за нападот и осуден на 14 години затвор. Неговиот мотив беше финансиски по природа, односно имал намера да предизвика смрт на што е можно повеќе играчи за да ја намали вредноста на акциите на клубот и да заработи пари од тоа.

Девет години по ужасните сцени, Микел Мерино, сега играч од средниот ред на Арсенал, кој во тоа време имаше само 20 години и играше за Борусија Дортмунд, се сети на тој настан.

„Всушност сум среќен што воопшто сум жив. Имав 20 години и играв за Борусија кога три бомби експлодираа покрај нашиот автобус на пат кон натпревар од Лигата на шампионите“, се присети Мерино.

Шпанскиот репрезентативец потоа ги опиша моментите на ужас што следеа по експлозиите.

„Се слушна оглушувачки тресок, а потоа се сеќавам дека автобусот речиси се преврте. Погледнав зад себе и видов крв на подот и чад. Се сеќавам подоцна таа вечер дека бев во болница чекајќи го Марко Бартра, кој имаше лошо исечен зглоб“, рече Мерино.

Сепак, она што е особено врежано во неговото сеќавање е сфаќањето колку блиску бил да биде меѓу сериозно повредените.

Имено, Мерино имал неверојатно среќа тој ден. Местото каде што често седел во автобусот останало празно, бидејќи поради вкочанетите нозе решил да избере друго седиште.

„Тој ден, седиштето во автобусот, каде што често седев, беше празно. Нозете ми беа малку вкочанети, а предните седишта можеа да се преклопат назад. Затоа, наместо моето вообичаено седиште, избрав друго. Тоа веројатно ми го спаси животот“, заклучи Мерино.