Големата шампионка најпосле собра сила и откри зошто толку рано замина во пензија

Многу години подоцна, Габриела Сабатини отворено проговори за вистинската причина зошто се пензионираше од професионалниот тенис. Поранешната шампионка на Отвореното првенство на САД призна дека одлуката да се пензионира немала никаква врска со повредите и со физичката подготвеност. Напротив, таа била подготвена да продолжи, но нејзиниот ум повеќе не можел да го поднесе постојаниот притисок на елитниот спорт.

Сабатини се здоби со слава екстремно рано. На само 15 години, стигна до полуфиналето на Ролан Гарос и оттаму нејзината кариера се развиваше со вртоглава брзина. Таа го освои Отвореното првенство на САД во 1990 година, играше во финалето на Вимблдон, собра десетици титули и се искачи на третото место на ВТА- листата. Однадвор, сè изгледаше совршено. Но во реалноста, работите беа поинакви. Сабатини вели дека имало моменти кога стапнувала на теренот без вистинска желба да игра, денови кога рутината на натпреварувањето, тренингот и очекувањата станувала огромна, а мотивацијата целосно исчезнувала. Тоа бил бавен процес, кој започнал години пред нејзиното официјално пензионирање.

Аргентинката откри дека првите знаци се појавиле во тинејџерските години, кога имала само 17 години. Таа успеа да ја надмине таа блокада тогаш, но чувството се врати подоцна, посилно и потешко за игнорирање. Од 1994 година, две години пред пензионирањето, таа почна да работи со спортски психолог за да разбере што се случува со неа.

Конечната одлука беше донесена во 1996 година. На 26-годишна возраст, таа одлучи да престане, иако резултатите ја држеа меѓу елитата во светскиот тенис. Сметаше дека, покрај трофеите и рангирањата, менталниот товар е преголем.

• Мојот ум повеќе не можеше да издржи – гласеше нејзиниот заклучок.

Нејзиниот рекорд е сè уште импресивен: 27 титули во поединечна конкуренција, два трофеи на ВТА- финалињата и сребрен медал на Олимписките игри во Сеул, во 1988 година.

Во 2006 година, таа беше примена во Меѓународната тениска сала на славните.

• Чувствуваш како да влегуваш во депресија и си мислиш: „Не сакам да играм, не сакам да бидам тука“. Јас едноставно повеќе немав мотивација да бидам таму. Мојот ум повеќе не можеше да издржи. На 26 години, физички бев во одлична форма. Веќе имав обработено сè. Мислам дека започна во 1994 година, две години порано. Тогаш почнав да работам со спортски психолог, со кого работев и претходно, за да разберам што ми се случува – заврши Сабатини.