Европската химна го прослави својот 54-ти роденден : Како „Одата на радоста“ стана химна на ЕУ и на Советот на Европа

Европската химна неодамна го прослави својот 54-ти роденден – денот кога преработката на Одата на радоста од 9-та симфонија на Бетовен стана официјална химна на една европска организација, објавува РТС.

Но, не на Европската Унија, која дури и не постоеше во 1972 година, туку на Советот на Европа, првата паневропска организација, со седиште во Стразбур, основана во 1949 година со цел заштита на човековите права, демократијата и владеењето на правото.

Па од каде потекнува истата мелодија како химна на Европската Унија?

Тринаесет години подоцна, Европските заедници, претходникот на ЕУ, ја усвоија истата химна како своја. Тие не ја украдоа баш, Советот на Европа им ја позајми по сопствена иницијатива.

Ист беше случајот и со европското знаме, дванаесет жолти ѕвезди на темно сина позадина, симбол на совршенство и комплетност, алузија на дванаесетте апостоли, бројот на месеци во годината или подвизи на Херкул. Оригиналниот дизајн на Арсен Хајц беше усвоен како официјално знаме на организацијата пред 70 години, во декември 1955 година, од страна на Комитетот на министри на Советот на Европа.

Меѓутоа, триесет години подоцна, тој го донира и на друга организација, па институциите на Европската заедница го усвоија во 1983 година, а од 1986 година почнаа да го користат како свое, но и како синоним за заеднички европски политички проект, кој ги обединува сите народи на континентот.

Секако, маркетиншките тимови и односите со јавноста на Советот на Европа, организација која сега има 46 земји-членки, со децении потоа се кинеа поради ваквите неодговорни потези на лидерите на организацијата, што само додаде дополнителна конфузија и предизвика пошироката јавност уште повеќе да ги збуни двете сосема различни организации, што е случај и денес.

Особено што главната извршна институција на ЕУ, Европскиот совет, има речиси исто име како и постарата организација, Советот на Европа, која со години се бори да го истакне својот имиџ во јавноста и да стане повидлива.

Затоа, немојте да се изненадите кога дури и денес често ќе видите вести за Европскиот совет илустрирани во медиумите со фотографија од зградата на Советот на Европа или обратно, приказна за одлука на Парламентарното собрание на Советот на Европа, придружена со видео материјал од зградата на Европскиот парламент, која исто така се наоѓа во Стразбур, веднаш спроти седиштето на Советот на Европа.

Честопати постои забуна кај новинарите, а камоли кај оние што добиваат информации, кои во многу случаи „влегуваат во едното уво, а излегуваат од другото“.