Десет месеци по двојната фрактура на тибијата и фибулата на левата нога, Италијанката Федерика Брињоне „скијаше“ до своето второ злато на Зимските олимписки игри во Милано и Кортина.
По славењето во супервелеслалом, 35-годишната Италијанка освои злато и во велеслалом. За 318 дена, таа премина од очај и тага во неверојатен подвиг. Брињоне беше сериозно повредена во април минатата година на националните првенства. Во таа пригода, таа доживеа двојна фрактура на левата тибија и фибула.
„Не знам кога ќе можам повторно да се вратам на скиите, дури ни лекарите не знаат“, рече таа во тоа време. Беше прашање дали ќе закрепне до почетокот на Зимските олимписки игри. Еден месец пред почетокот на Олимписките игри, таа се врати на тренинзите, а пред Кортина се натпреваруваше само во велеслалом и супервелеслалом. Таа го освои хронометарот, но пристигна во Кортина со многу прашалници.
„Ногата не ми е целосно заздравена, не сум 100 % подготвена, се борам секој ден“, изјави таа непосредно пред почетокот на Игрите. Сепак, не се обесхрабри, ги стисна забите и се стрча кон два златни медали.
Колку е ова голем подвиг, можеби најдобро открива сликата од целта на велеслаломот кога „сребрената“ Швеѓанка Сара Хектор и Норвежанката Теа Луиз Стејернесунд клекнаа на колена и се поклонија пред големата Италијанка.
Откако едвај се врати на натпреварувањето, „Феде“ сега е двократна олимписка шампионка, најстара во историјата на нејзиниот спорт, и во машка и во женска конкуренција.
„Немам зборови, не можам да разберам што сум направила“, изјави таа за „Раи спорт“.
„Во првото возење бев смирена, речиси премногу смирена, и се плашев дека нема да бидам агресивна. Во второто возење мислев само на скијање и притискав најсилно што можев. На целта слушав само вресоци и не можев ништо да разберам. Мислев само на моето скијање“, додаде „Ла Сал Тигрица“. Пред неа, две злата на Олимписки игри за Италија имаат освоено само Алберто Томба во Калгари 1988 година (слалом и велеслалом), Мануела ди Ченто во Лилехамер 1994 година (крос-кантри 15 и 30 км) и Франческо Лолобриџида во Милано (брзо лизгање 3.000, 5.000).
