Новата Национална одбранбена стратегија на САД за 2026 година, која неодамна беше објавена, имплементира радикална промена воведена од администрацијата на Трамп и формализирана со Националната безбедносна стратегија објавена минатата година.
Соодветно на тоа, американската одбрана ќе им даде приоритет на сопствената земја, на западната хемисфера и на индо-пацифичкиот регион, додека Европа сè повеќе се третира како област од второстепено значење поради слабеењето на нејзината релативна економска моќ, пишува Defense24.
Стратегијата гарантира дека САД ќе останат „ангажирани“ во Европа, но ќе „го прилагодат распоредувањето на своите сили и активности на континентот“. Акцентот се префрла од квантитет кон квалитет, фаворизирајќи „ограничена, но неопходна“ поддршка.
Затоа, од Европејците се очекува да ја преземат „примарната одговорност“ за нивната конвенционална одбрана, додека САД ќе се фокусираат на обезбедување стратешка поддршка како што се споделување разузнавачки информации, оперативно планирање и напредни воени способности.
Централно место во овој пристап е исполнувањето на хашката обврска на сојузниците на НАТО да издвојат 5 проценти од БДП за одбрана, што Министерството за војна на САД се стреми да го „охрабри и овозможи“.
За таа цел, Вашингтон планира да ги користи процесите во рамките на НАТО, да ја прошири трансатлантската соработка во областа на одбранбената индустрија и да ги намали бариерите за трговија со одбранбена опрема за да го забрза европското вооружување.
Стратегијата ја опишува Русија како „постојана, но управлива закана за источните членки на НАТО во догледна иднина“. Таа проценка се базира на „огромните воени и индустриски резерви“ на Кремљ, како и на „националната решителност“ демонстрирана во долготрајната војна против Украина.
И покрај ова, во документот се тврди дека „Москва не е во позиција да се стреми кон европска хегемонија“ бидејќи, како што се наведува, „европското НАТО“ далеку ја надминува Русија во однос на населението и економската сила, а со тоа и во потенцијалната воена моќ.
Врз основа на ова расудување, се заклучува дека Европа е подготвена да преземе „примарна одговорност“ за својата конвенционална одбрана. Истата логика важи и за Украина: од Европејците се очекува да ја преземат водечката улога во одржувањето на поддршката за Киев и примарната одговорност за завршување на војната.
Стратегијата има за цел да одржи „поволна рамнотежа на моќ“ против сите главни соперници, вклучувајќи ги Кина, Русија, Иран и Северна Кореја. Постигнувањето на оваа цел бара поголема поделба на товарот со сојузниците, при што од Европа се очекува да се грижи за Европа.
