Светот има доволно богатство и ресурси за да се осигури дека целата човечка раса може да ужива пристоен животен стандард. Сепак, луѓето во земјите како Бурунди, Јужен Судан и Централноафриканската Република продолжуваат да живеат во очајна сиромаштија.

Според меѓународната линија на сиромаштија, во топ десетте најсиромашни земји во светот и натаму се африканските земји: Јужен Судан, Бурунди, Централноафриканската Република, Демократска Република Конго, Мозамбик, Нигер, Малави, Либерија и Мадагаскар, а на десеттото место е Јемен – држава во Југозападна Азија.

За другите веројатни претенденти за непосакуваната титула најсиромашна земја во светот – Авганистан, Сирија и Еритреја, годините на политичка нестабилност и на конфликти го оневозможуваат дури и обидот за процена, поради недостигот на сигурни економски бројки.

Пред ковид-пандемијата, дел од светското население што живееше во екстремна сиромаштија (помалку од 1,90 долари на ден), падна под 10 отсто од повеќе од 35 отсто во 1990 година. Пандемијата не само што го запре туку и го смени тој напредок: од самиот почеток на здравствената вонредна состојба до крајот на 2022 година, како одговор на зголемените трошоци за живот, меѓународната линија на сиромаштија (ИПЛ), исто така, беше ревидирана на 2,15 долари.

Во десетте најбогати земји во светот, просечната годишна куповна моќ по глава на жител е над 110.000 долари, а во 10 најсиромашни е помалку од 1.500 долари. Најлошиот дел е што сиромаштијата честопати ќе поттикне поголема сиромаштија. Во последното издание на извештајот за светската економска перспектива, Меѓународниот монетарен фонд (ММФ) објаснува како би можеле сиромашните нации дополнително да се соочат со тешкотии.

– Падот на растот подразбира влошување на перспективите или животниот стандард и намалување на глобалната сиромаштија. Вкоренетото опкружување со низок раст, заедно со високите каматни стапки, би ја загрозило одржливоста на долгот и би можело да ја поттикне социјалната тензија и да ја попречи зелената транзиција. Понатаму, очекувањата за послаб раст може да ги одвратат инвестициите во капитал и технологии и така, делумно, да станат самоисполнувачки – велат од ММФ.