Претходните денови многубројни руски и украински спортисти даваа изјави на тема војната која трае веќе десет дена. Имаше различни мислења, а овој пат се јави олимписката шампионка во синхронизирано пливање, Марина Голијадкина, девојка која е Русинка од Доњецк!

Таа и нејзиното семејство избегаа од Донбас пред осум години, кога паравојната формација го мачеа локалното руско население. Сега се сети на тој период и му посочи на светот дека тогаш никој не се борел за нејзината судбина и судбината на нејзините сонародници.

  • Ова е моја лична приказна. Јас сум родена и израсната во Доњецк. Бев таму кога го гранатираа градот во 2014 година. Видов како убиваат луѓе. Луѓето беа буквално истребени, видов како бомбардираат цивили, започна Марина.

Војната за која сега зборува цел свет за Марина и нејзиното семејство трае речиси една деценија…

  • Ја почувствував оваа војна. И денес јасно разбирам кој е вклучен во неа. Штета е што светската заедница не крена толку врева сите овие години за граѓаните на Доњецк и Луганск, за кои Русија имаше храброст да престане. Луѓето кои некогаш живееле во Донбас заборавиле што се случило таму, додаде таа во објавата на Инстаграм.

Таа замина и успеа да направи кариера, но многумина останаа да живеат во многу тешки услови.

  • На крајот отидовме во Русија. Во Доњецк ми останаа многу познаници кои рекоа дека звуците на гранатирање и експлозии не престануваат цели осум години. Затоа, од прва рака знам како живееле сите овие години. Децата родени во тие години немале детство. Доњецк беше еден од најубавите градови во Украина, а сега срцето ме боли – сè е скршено, сè е уништено, истакна Голијадкина.

На крајот напомена дека нејзините ставови не се политички и дека не сака војна – само за луѓето да ја знаат вистината.

  • Далеку сум од политика. Но, навистина се надевам дека еден ден ќе можам слободно да дојдам во родното место, да прошетам места кои ми се драги, да се сеќавам на моето детство и да се смеам. Сакам сите да имаме мирно небо над својата глава. Сакам и луѓето да ја знаат вистината. Штета е што цело ова време не се крена гласот на светот за се што се правеше во Доњецк и Луганск, заклучи Марина Голијадкина.